“ตรงยัง พอไป่เสี่ย” (ตรงยัง พอไหมเสี่ย)
เรียกได้ว่าเป็นมื้อสันวันดีหรือที่คนภาคกลางเขาเรียกว่าฤกษ์งามยามดีนั่นแหละ แต่ปราบที่ต้องแหกตาตื่นมาทำบุญกับคู่บ่าวสาวก่อนจะเดินทางไปเป็นสักขีพยานที่ตัวอำเภอ แล้วตกเย็นมาสังสรรค์กับญาติผู้ใหญ่และพวกคนสนิทที่ผู้เป็นอาเชิญมา นั้นแทบจะนั่งไม่ตรงแล้ว
เพราะมีอย่างที่ไหนใช้คนเมาให้ขึ้นมาติดสำเนาทะเบียนสมรสแปะไว้กลางทางเข้าโรงสีขนาดนี้ เมียคนแรกว่าหนัก คนที่สองถ้าเสี่ยอุ้มเดินเองได้ก็คงจะทำไปนานแล้ว ไม่สิ จะเอาบัวหอมเพื่อนปราบไปเทียบกับเปรตนรกแบบนั้นได้ยังไง
“ซ้ายยย หน่อย หลานรักข้า”
“โอ้ย เสี่ย ขึ้นมาติดเองบ่ ถ้าคลั่งรักมันปานนั้นคือบ่ขึ้นป้ายรอบหมู่บ้านโลด!” (โอ้ย เสี่ย ขึ้นมาติดเองไหม ถ้าคลั่งรักมันขนาดนั้นทำไมไม่ขึ้นป้ายรอบหมู่บ้านเลย!)
“ความคิดดี เอ็งว่างาย อึก… จิ”
“เสี่ยเมามากแล้วนะครับ” ยังดีที่ผู้ใหญ่ซึ่งมาร่วมงานเลี้ยงยินดีที่หน้าลานโรงสีในต
