“เป็นยังไงบ้าง”
ตั้งแต่วันที่มีความสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งร่วมกันมา บัวหอมกับสิบเพชรพรรณรายณ์ก็พยายามเรื่องที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ต้นเรื่อยมา
แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ประสบผลสำเร็จโดยง่ายเลย
อุปกรณ์สำหรับตรวจการตั้งครรภ์ชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกทิ้งลงถังขยะในห้องน้ำ พร้อมกับการส่ายศีรษะให้เป็นคำตอบเริ่มจะกลายเป็นเรื่องคุ้นชินสำหรับคนที่ตั้งตารออย่างมีความหวัง กระนั้นหนุ่มใหญ่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังอะไรออกไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้หรือกังวลใจ
อาจเป็นเพราะสิบเพชรพรรณรายณ์ที่อายุล่วงเลยมาเกือบจะถึงเลขสี่แล้ว ถ้าให้พูดกันภาษาชาวบ้านก็คือเขาไม่มีน้ำยาเองนั่นแหละ จะไปถือโทษโกรธเด็กแบบบัวหอมได้ยังไงกัน
“เหมือนเดิมจ้ะเสี่ย… หนูขอโทษนะจ๊ะ”
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดเอ็ง อย่าทำหน้าแบบนั้น” เขาจำต้องรับหญิงสาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำเข้าอ้อมอกอุ่น นัยน์ตาแดงก่ำที่เหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อเริ่มทำให้เจ้าของโรงสีคิด
