“คุณนารารักษ์ ยังไม่กลับอีกเหรอครับ”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังทำให้ฉันละสายตาจากพี่ไนต์และหันไปมองอาจารย์คนใหม่และใช่ เขาคือคนเดียวกันกับที่เจอในลิฟต์วันนั้นวันนี้อกหักเลยเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีก็เห็นอาจารย์ออสติน ยืนทำหน้านิ่งขรึมอยู่หัวโต๊ะตอนนั้นยังงงๆแต่ซินเซียกลับส่งสายตาไม่หยุดและกระซิบว่า
‘อาจารย์มา!’
เท่านั้นแหละฉันพลันตื่นเต็มตาเลยพลางคิดไปว่านี่ก็ระดับอุดมศึกษาแล้วทำไมอาจารย์เจ้ากี้เจ้าการจังและเพราะหลับในชั่วโมงเรียนอาจารย์เลยเรียกคุยเล็กน้อยทำให้ได้กลับบ้านช้ากว่าคนอื่น
“รอรถที่บ้านอยู่ค่ะ”
ฉันกลอกตามองบนเพราะไม่อยากเสวนาด้วยเท่าไหร่จำได้ไหมรอบก่อนที่เจอกันเขากวนประสาทมากแถมยังทำพี่ไนต์อีก
เอ๊ะ !แล้วฉันจะไปนึกถึงคนใจร้ายทำไมกัน!!!
“จำได้ว่าเราเคยเจอกันที่คอนโด ยังไงติดรถผม!”
“ไม่เป็นไรค่ะไม่ได้อยู่ที่นั่น”
แม้จะอยู่หรือไม่อยู่แต่ถูกสอนมาว่าไม่ให้เปิดเผยที่อยู่กับใ
