ร่างสูงยกมือขึ้นคลึงขมับอย่างใช้ความคิดในรถหลังจากที่ไปถามน้าชายหรืออธิการบดีมหาลัยเรื่องของออสตินแต่คำตอบที่ได้รับคือ น้าก็พึ่งรู้เมื่อไม่นานมานี่คาดว่าออสตินคงจะสวมรอยแทนซึ่งเขาจะยังให้มันอยู่ไปก่อน รอดูท่าที
“พี่โอเคหรือเปล่า”
มือบางแตะลงบนมือหนาอย่างปลอบประโลมแม้ไม่รู้ว่าเรื่องในวันนี้คืออะไรแต่ดูจากท่าทางของเขาแล้วมันคงจะนักหนามากเพราะปกติไม่ว่าจะเรื่องอะไรเขาก็ยังคงรักษาสีหน้าไว้ได้
“อืม ขอบใจนะที่เป็นห่วง”
“เดี๋ยว!ยังไม่ได้พูดเลยว่าเป็นห่วง”
ร่างบางนิ่วหน้าเมื่อคนที่ทำสีหน้าเคร่งเครียดรวบมือเธอไปกุมไว้แน่นก่อนจะยกยิ้มมุมปากแถมยังโมเมว่าเธอเป็นห่วงอีก
“งั้นเป็นห่วงหน่อยสิ”
“0.0”
ท่าทางออดอ้อนของเขาทำเธอตาโตด้วยความแปลกใจว่าเขาเกิดอุบัติเหตุสมองกลับไหม
“พี่ยังปกติดีไหม?”
“ก็ไม่ปกติเท่าไหร่” เขาตอบเสียงเรียบ
“ว่าแล้ว”
“เพราะปกติจะเก็บอาการแต่ตอนนี้จะไม่เก็บแล้ว”
“อ๊ะ
