หมับ!
เดวาชะงักกึกเมื่อมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ ขณะที่กำลังเดินผ่านหน้าของเขาไป ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงและด้วยสัญชาตญาณเธอจึงสะบัดมือออกอย่างไม่พอใจ แววตาตื่นตระหนกหวาดกลัว ทั้งที่ย้ำกับตัวเองไว้แล้วว่าเมื่อเจอเขาจะต้องทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด แต่เอาเข้าใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างซุกซ้อนอยู่ แต่ยังกลัวที่จะต้องกลับไปเผชิญความเจ็บปวดอีก เพราะแผลที่เขาสร้างไว้มันสาหัสเหลือเกิน
ท่าทางตื่นตระหนกและหวาดกลัวทำให้เขาชะงักไป ใบหน้าหล่อเหลาเข้มขึ้นพลางออกแรงบีบข้อมือเรียว
“คุยกัน”
เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยากจะคุยอะไร แต่หัวใจกลับบอกให้รั้งไว้ ทำยังไงก็ได้ให้เธอยังอยู่ตรงนี้ เป็นของของเขา ไม่ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ต้องเจอ แต่เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวผสานความเจ็บปวดของเดวาแล้ว รามิงจึงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภายในอกคลุ้มคลั่งร่ำร้องเสียยิ่งกว่าสัตว์บาดเจ็บ
“ปล่อย!”
เดวาบิดข้อมือออกจากมือหนา พ
