เดวาเดินออกมาราวกับเหม่อลอย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะไปได้ แม้แต่เดินผ่านผู้คนมากมายที่มองมาด้วยสายตาแปลก ๆ เดวาก็ยังไม่รู้สึกอะไรเพราะหัวใจมันด้านชาไปหมด ทั้งที่อยากขอให้เขาง้อแต่ก็นั่นแหละพอย้อนมองถึงช่วงเวลานั้นมันเจ็บปวดจริง ๆ การที่เธอรักเขาแล้วไม่ไปต่อมันก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่เมื่อได้ยินประโยคแสนเย็นชานั้นแล้วหัวใจมันกลับบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กระบอกตาร้อนผ่าว เหมือนกับว่าระหว่างเราได้ถูกตัดขาดจากกันแล้วจริง ๆ ใบหน้าแสนน่าเอ็นดูฉีกยิ้มบาง ๆ แต่มันกลับออกมาเศร้ามากจนคนมองยังรับรู้
“ฮึก…”
ทั้งที่ทำใจได้บ้างแล้ว เอาเข้าใจเธอก็ทำใจไม่ได้เลย เขาไม่ควรกลับมาอีกครั้ง มาทำให้เธอพังอีกรอบทำไมกัน เดวาสบถกับตัวเองอย่างอ่อนล้าน้ำตาไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่ เธอซบหน้าร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะร้องไห้เพื่อคนอย่างเขา
สายลมลอยหวิวปัดป่ายผ่านเส้นผมราวกับมี
