เดวามองค้อนคนเอาแต่ใจ เมื่อได้ยินคำพูดแสนร้ายกาจแต่นอกจากเขาจะไม่สนใจแล้วยังจ้องหน้าเธอนิ่งโดยไม่ยอมละสายตาออกไปอีก
“มองอะไร”
“แค่อยากมอง” รามิลตอบมึน ๆ ทำให้เดวามุ่ยหน้า
“ก็มองให้พอเลยค่ะ!” หญิงสาวยกมือมาประกบข้างแก้มพลางเอียงศีรษะซ้ายทีขวาที เหมือนหมาตัวเล็ก ๆ ที่ชอบทำให้หน้าสงสัยเวลามนุษย์ทำอะไร รามิลจึงยกมุมปากขึ้น
“ไม่พอ เพราะอยากจะมองตลอดชีวิต” คำพูดทื่อ ๆ แต่กระแทกใจทำให้ร่างบางเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ทุกวันนี้เขาไปอัปเกรดการจีบสาวมาเหรอ ทำไมถึงพูดออกมาหน้าตายได้ขนาดนี้ แต่พอจะเอ่ยปากตอบกลับ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนสายตาของเราประสานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ตอนที่รู้ว่าเธอหายไปพี่ใจหายมาก…ทุกความรู้สึกประเดประดังเข้ามาราวกับสายน้ำ พี่เคยถามตัวเองว่าทำไมถึงสามารถอดทนอยู่กับใครบางคนได้เนิ่นนาน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาไม่ได้มีความหวานแม้แต่น้อย ไม่ได้เรียงความมาอย่างสล
