ปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นสู้

ณ คอนโดของของคาเตอร์ที่มิราอาศัยอยู่ เมื่อมิรากลับมาถึงคอนโดก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนแรง ในหัวของเธอตอนนี้มีความคิดมากมายหลายตีกันไปมา ‘’อึกๆ ฮื้อๆ มิรา แกจะร้องไห้ให้คนอื่นเป็นครั้งสุดท้าย เลิกอ่อนแอได้แล้ว แกต้องมีชีวิตต่อจากนี้เพื่อตัวเองให้ได้ อึกๆ ฮื้อๆ’’มิราเอ่ยก่อนจะยกสองแขนขึ้นมาโอบกอดตัวเองที่กำลังร้องไห้ มิราคิดย้อนไปตั้งแต่เกิดมานับแต่จำความได้เธอก็ใช้ชีวิตโดยการทำตามคำขอร้องของคนอื่นมาโดยตลอด เพราะถูกเลี้ยงดูมาโดยการถูกกดขี่ให้เข้าใจว่าตัวเองนั้นต่ำต้อยและไม่สิทธิ์ใดๆในการออกเสียงหรือแสดงความเห็นเพราะเธอนั้นเป็นเพียงแค่ลูกของคนรับใช้ในบ้านของคนรวย ชีวิตเธอจะมีค่าก็ต่อเมื่อได้รับคำชื่นชมจากผู้อื่น ‘จำไว้นะมิราถ้าเจ้านายสั่งให้ทำอะไรลูกก็ต้องทำรู้ไหมเพราะเจ้านายมีบุญคุณกับครอบครัวเรา’ ‘มิราเป็นผู้หญิงไม่ต้องเก่งมากก็ได้…แค่ทำงานบ้านให้เป็นก็พอแล้ว’ ‘มิราแกจะเรียนภาษาไปท