แสงแดดยามเช้าปลุกคนที่กำลังนอนหลับไหลให้ตื่นขึ้น ดวงตากลมกะพริบถี่ก่อนเบิกกว้างขึ้นเมื่อรู้สึกตัวว่าข้างกายไม่ได้มีร่างใหญ่นอนเคียงข้างอีกต่อไปแล้ว
“พี่ขุน...”
เธอผุดลุกขึ้นอย่างงัวเงีย มองโต๊ะอ่านหนังสือที่ว่างเปล่าไร้เงาของกระเป๋าเป้แบรนด์ดังก็ถอนใจ
“ตื่นไม่ปลุกโมนาเลย ย่องกลับก่อนได้ไงเนี่ย” พูดเสร็จก็ต่อสายหาขุนพลทันที
“ตื่นแล้วเหรอ”
เป็นคำพูดแรกที่เขาทักทาย คำธรรมดาแต่มันกลับทำให้แก้มสาวแดงซ่านเมื่อหวนคิดถึงภาพความเร่าร้อนยามค่ำคืน
“เอ่อ ค่ะ พี่ขุนออกไปตอนไหนคะ ทำไมไม่ปลุกโมนาล่ะ”
“ปลุกทำไมล่ะ พี่เห็นเธอนอนหลับสนิท ก็ไม่อยากกวน”
“ก็ปลุกให้โมนาลุกขึ้นมาส่งพี่ไงคะ หรือไม่ก็ไปเรียนพร้อมกัน เสื่อผ้าพี่ก็มีใส่แล้ว ไม่ต้องกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่ที่บ้าน”
“ไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้”
“พี่ขุน ใจร้ายจังเลยนะคะ”
“เลิกคิดแบบนั้นกับพี่เถอะโมนา พี่ไม่อยากทำเธอเสียใจ”
“ไม่ค่ะ โ
