“สาวใคร มาแล้วโว้ย”
เจ้านายเอ่ยแซวเมื่อเห็นโมนาเดินเข้ามานั่งรอในห้องปฏิบัติการอย่างคุ้นเคย
หนุ่ม ๆ หันมองสาวสวยบ้าง ขุนพลอมยิ้มแล้วรีบหันกลับมาทำงานต่อราวไม่รู้สึกอะไร แต่เพื่อนทุกคนจับอาการได้หมดแล้วจึงพยักพเยิดหน้าด้วยความหมั่นไส้
“ให้น้องมารอทุกวัน แต่ยังทำเป็นเล่นตัว โฮ้ หล่อเลือกได้จริง ๆ โว้ย” ต้นหนแซวแกมหมั่นไส้
“พูดมาก ทำงานต่อไปเลยมึง” ขุนพลใช้ประแจชี้หน้าเพื่อนก่อนจะเดินไปหาโมนา
“โมนา ไม่ต้องมารอพี่หรอก กลับไปอ่านหนังสือนอนพักผ่อนดีกว่า” พูดพร้อมหยิบกระเป๋าส่งให้ เธอรับมาแล้ววางลงที่เดิม
“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวพี่ขุนไม่ไปหาโมนา”
เขาถอนใจ เธอรู้หมด จึงพยายามมาดักทางเขา
“มันเมื่อยและเสียเวลา นั่งรอที่นี่แล้วก็ต้องไปนั่งรอที่ร้านอาหารตั้งหลายชั่วโมง”
“งั้นโมนาไปทำงานกับพี่ขุนดีไหมคะ ทำให้ฟรี ๆ เลย ไม่รับเงินก็ได้”
“ไม่เอา จะบ้าเหรอ”
“แหม บางทีนั่งรอเฉย ๆ โมนาก็เบื่อจริง ๆ
