คนตัวบางผิวขาวสว่างมีออร่าเดินเข้าไปใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มีประชากรชายหนุ่มมากกว่าหญิงสาวหลายเท่าตัวดึงดูดความสนใจจนแทบทุกสายตาหันมาจับจ้อง
ต่างสะกิดเรียกกันให้หันมอง แต่คนสวยชินเสียแล้วจึงไม่ได้สนใจ เธอเดินตรงเข้าไปแล้วกวาดตามองหาเพียงร่างใหญ่ที่แสนคุ้นเคย
เลี้ยวผ่านมุมตึก เห็นเขากำลังยืนอยู่จึงเดินเข้าไป แต่กลับต้องชะงักเมื่อมองเห็นชัด ๆ ว่าเขากำลังยืนคุยกับใคร จึงถอยชิดผนังแล้วแอบฟัง
“พี่ขุนอย่าโกรธดาเลยนะ ดาขอโทษที่งี่เง่า ก็ดาคิดถึงพี่ขุนนี่นา เราไม่ได้ทำกันมานานแล้วนะคะ ไม่อยากบ้างเหรอ คืนนี้ดาว่าง ไปหาดาสิคะ”
“คืนนี้ไม่ว่าง”
“อย่ามาโกหกเลยค่ะ วันนี้เป็นวันหยุดงานของพี่ขุนนะ ดาจำได้”
“คืนนี้ทำโปรเจกต์ น่าจะเลิกดึก คงเหนื่อย”
ตอบแบบขอไปที เพราะเขาเองก็เริ่มเบื่อของเก่าอย่างรมิดาแล้วเหมือนกัน
“ถ้าเหนื่อยก็นอนเฉย ๆ เดี๋ยวดาทำเอง”
คำพูดตรงไปตรงมาทำโมนาเบิกตาตกใจ รู้อยู่แล้วว
