“ไอ้ลม มึงทำแบบนี้กับน้องกูได้ยังไงวะ”
ทันทีที่วายุเข้าไปในบ้านของขวัญข้าวในตอนเย็น ขุนพลที่รับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากโมนาและถ่ายทอดให้พ่อกับแม่ฟังแล้วก็ตรงดิ่งเข้ามาต่อยวายุจนล้มหงายลงบนพื้น
“ขุน ใจเย็นก่อนลูก”
วิมลมาศและเขตรั้งแขนลูกชายคนละข้างไม่ให้ถลาตามไปซัดหมัดใส่วายุอีก เขาจึงลุกขึ้นยืน ใช้มือปาดเลือดมุมปากแล้มพนมมือไหว้ขอโทษทุกคน
“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ เรื่องนี้มันเกิดก่อนที่ผมกับข้าวจะคบกันแล้ว ผมไม่มีข้อแก้ตัว ถึงไม่อยากจะรับผิดชอบฝ่ายนั้นก็ทำไม่ได้ ผมเสี่ยงไม่ได้ เพราะเด็กในท้องอาจเป็นลูกของผม ที่เข้ามาที่นี่เพราะจะมากราบขอโทษป้ามล ลุงเขต เฮีย แล้วก็อยากรู้ด้วยว่าข้าวเป็นยังไงบ้าง ผมเป็นห่วงข้าวมาก”
“มึงไม่ต้องมาเสือกเป็นห่วงน้องกู ไสหัวออกไป แล้วของหมั้นกูจะรีบหาเงินมาคืนมึงให้เร็วที่สุดเลย”
“ผมไม่เอาครับ สินสอดทองหมั้นผมยกให้ข้าว”
“ค่าเสียใจของน้องกูสินะ กูไม่เอา”
