“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ พี่ขุนสำคัญสำหรับโมนามาก แต่ข้าวก็...”
“สำคัญ”
“สำคัญสิคะ โมนารักข้าวนะ”
“แล้วพี่ล่ะ เธอไม่รักเหรอ”
สายตาคมกริบมีอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่ เธอเห็นมันสว่างวาบลุกโชนชั่ววินาทีก่อนจะมอดดับลงไป
จะคิดเข้าข้างตัวเองดีไหมนะ…ว่าเขาอยากให้เธอ “รัก”
“พี่ขุนก็รู้ ว่าโมนารักพี่แค่ไหน”
ประคองสันกรามแกร่งขึ้นรับจูบ ก่อนค่อย ๆ ละห่างอย่างอ้อยอิ่ง
หนุ่มสาวสบตากันลึกซึ้ง ขุนพลกัดกรามจนสันขึ้นนูนก่อนโน้มลำคอเล็กลงรับจูบดูดดื่ม
“พี่ถูกเรียกกลับบ้านเพราะลมให้พ่อแม่มาสู่ขอข้าว”
พูดขึ้นหลังละริมฝีปากออกห่าง และนั่นทำโมนาตกใจ เพราะไม่คิดว่าทั้งคู่จะไปไกลถึงขั้นนั้น
“จริงหรือคะ”
“อืม ลมมันไปลากข้าวมาจากพัทยา ที่ตั้งใจจะไปค้างคืนกับคุณตะวันนั่นแหละ มันเลยไปสารภาพกับผู้ใหญ่ว่าได้กันแล้ว แล้วก็ขอข้าวหมั้นด้วย ปิดเทอมนี้แหละ เตรียมตัวให้พร้อม”
“โมนาดีใจจังเลยค่ะ ลมรักข้าวมาก โม
