เดนิสยิ้มกว้าง โบกมือให้คนเป็นแม่กับพ่อ เต็มไปด้วยความสดใสปนทะเล้น
โฮปเหมือนยกภูเขาออกจากอก ลุกไปนั่งข้างแฟนเด็ก แล้วอุ้มมานั่งบนตัก ฝ่ามือหนาลูบไล้บริเวณขาอ่อนเบาๆ
“พี่จ๋า” ความสดใสพลันหายอิงซบศีรษะกับบ่าแกร่งของคนพี่
“ครับ” ตอบรับเสียงอ่อนโยน ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มใสอย่างแสนรัก
“ปิ๊ซ่าเจ็บ” น้ำเสียงออดอ้อนออเซาะ
“เจ็บมากเลยเหรอครับ” สีหน้าของคนพี่ฉายแววห่วงใยและวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกหลุมพรางของแฟนเด็กร้อยเล่ห์พันมารยา
“เจ็บมากเลยค่ะ”
“ไปหาหมอไหมครับ” ความเป็นห่วงทำให้ร้อนใจ เพราะความเอาแต่ใจของเขาทำให้คนน้องเจ็บปวดแสนสาหัส
“หมอช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่พี่จ๋าช่วยได้”
“ถ้าเป็นแบบนั้นต้องแย่แน่ๆ เลย” โฮปอมยิ้ม รู้ตัวแล้วว่าไม่ทันมารยาแรดน้อยของเขา
“แย่มากๆ เลย พี่จ๋าไม่ช่วย ปิ๊ซ่าต้องแตกสลายแน่ๆ เลย”
“ถ้างั้นต้องรีบรักษาแล้วละ” ว่าแล้วก็ช้อนคนตัวเล็กอุ้มขึ
