“ใจพี่โฮปไม่อยู่กับตัวแล้วแน่ๆ ลอยไปนู่นแล้ว” น้ำมนต์หยอกกระเซ้าคนที่เอาแต่ชะเง้อมองไปทางห้องแต่งตัวของผู้เข้าประกวด
“ใจพี่อยู่ที่เดนิสไปตั้งนานแล้ว”
“โห่ ฮิ้ว~~” เสียงโห่แซวจากน้องๆ และเพื่อนๆ ของเดนิส
“พี่โฮปคลั่งรักพี่เดนิสสุดๆ หนูอยากให้มีคนหล่อๆ มาคลั่งรักหนูบ้างจัง” น้ำมนต์ทำท่าเพ้อฝันรอคอยคนหล่อ
“อะไรของพวกมึง” กรหันไปถามซีนกับบูรณ์ที่เอาไหล่มากระแทกเขา ทั้งสายตาและรอยยิ้มเชียร์ให้เขาเป็นคนหล่อของน้ำมนต์ แม้แต่แก้มก็ยังพยักพเยิดไปกับทั้งคู่
“ให้มันน้อยๆ หน่อย อย่าแรดให้มาก” นะโมว่าอย่างไม่จริงจัง รู้พฤติกรรมน้องสาว แต่ก็ก้าวก่ายมากไม่ได้ เพราะตัวเขาก็ไม่ได้เป็นแบบอย่างที่ดีสักเท่าไหร่ และถูกเลี้ยงดูกันมาแบบ ‘ชีวิตฉัน ร่างกายฉัน ฉันดูแลได้’ จึงทำได้แค่เป็นห่วงอยู่ห่างๆ
“พี่นะโมว่าหนูแรดมากเลยเหรอ”
“หรือว่าไม่จริง”
“จริงมาก”
“คนพี่แรดน้อย คนน้องแรดมาก อย่าชวนกันแรดนะ เด
