“เป็นยังไงบ้าง” แก้มก้มมองขาของซีนที่ถูกพับขากางเกงขึ้นจนเห็นผ้าก๊อซที่ปิดบาดแผลไว้
“พี่แก้มยุ้ยทำแผลแล้วก็ฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยักกับพิษสุนัขบ้าให้แล้ว” ซีนบอกไปตามความจริง
“ไม่ได้ถามว่าใครทำแผลหรือฉีดยาให้” เสียงของแก้มขุ่นเคืองจนซีนไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด
“ทำไมแก้มต้องไม่พอใจขนาดนั้นด้วย” เดนิสรู้สึกว่าแก้มจะหงุดหงิดมากในคำตอบของซีน
“นั่นสิ ทำอย่างกับหึงซีนกับพี่แก้มยุ้ยแหนะ” ชาร์วี่อมยิ้มล้อเลียนคนปากแข็ง
“คะ ใครหึง เป็นแค่เพื่อนกัน จะหึงได้ยังไง แล้วที่แก้มถามคือเจ็บแผลมากไหม ไม่ได้ถามว่าใครทำแผลหรือฉีดยาให้” แก้มแก้ตัวพัลวัน แต่คำตอบของเธอก็เสียดแทงใจซีนไม่น้อย เมื่อถูกตอกย้ำด้วยคำว่าเป็นแค่เพื่อนกัน
“อ๋อ~” เดนิสกับชาร์วี่พยักหน้าเข้าใจคนร้อนตัวจนดูร้อนรน
“ละ แล้วไม่ไปเรียนกันหรือไง” แก้มละล่ำละลัก เฉไฉเปลี่ยนเรื่อง
“อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าอาจารย์จะเข้าสอน”
“ก็...ก็
