ภาคินขับรถออกจากบ้านมุ้งหน้ามาที่คอนโดเสียงเลี้ยวรถเเล้วเหยียบ เบรคดังเอี๊ยดดด!!!!ที่จอดรถประจำของเขาจะไม่มีใครสามารถมาจอดได้ เพราะที่ตรงนี้สำหรับsupervvipเท่านั้นเวลาเขามาที่คอดโดจึงไม่ต้องวนหา ที่จอดรถให้ลำบากจนเกินไป
เท้ายาวใหญ่ก้าวลงจากรถแล้วขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้น10เดินมาถึง
ประตูห้องแล้วนำคีย์การ์ดออกมาแสกนเพียงเปิดประตูกลิ่นอายของนิสาก็พุ้งมาที่จมูกของเขาทำให้เห็นภาพหลอนว่านิสานั่งอยู่ที่ปลายเตียงนั้นภาคินเขาได้แต่กระพริบตาถี่ๆไม่เชื่อสายตา
แต่ก็อย่างว่านั้นแหละมันคือภาพติดตาเพราะเขาคิดถึงนิสามากจน เห็นอะไรก็เป็นหน้านิสาไปหมด
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดดด
"ไอ้มาร์กแกรู้ที่อยู่น้องนิสาไหมว่ะ"
"คอนโดอะรู้แต่ที่บ้านไม่รู้ว่ะว่าแต่มึงมีอะไรไหมเสียงดูร้อนรน"
"เปล่ามีเรื่องจะถามอะไรน้องเขานิดหน่อย "
"มึงคิดถึงเขาอะดิไอ้คิน"
เพื่อนเขานี้มันช่างรู้ใจไปหมดสะทุกเรื่องจริงๆ
"เออ บอกมาอยู่ไหน!?"
"ก็
