นิสาเดินมาถึงที่จอดรถเห็นภาคินนั่งรออยู่ในรถแล้วเธอจึงขึ้นรถ
กำลังจะเยื้อมือไปคาดเข็มขัดนิรภัยภาคินก็สั่งให้นิสานั่งอยู่เฉยๆส่วนเขายื้อมือมาคว้าเข็มขัดมาใส่ให้เอง
"นั่งอยู่นิ่งๆสิครับ"
คำพูดของภาคินทำเอานิสาหายใจติดขัด ลมหายใจของเขารดต้นคอเธอมื้อที่มาจับสายรัดเคลื่อนช้าๆจากบ่าไหล่ท่างซ้ายผ่านเนินอกที่อวบอิ่มดันออกมาจนมองเห็นชัดเจนไล้ลงไปที่สะโพก
นิสากลั้นหายใจอยู่นานภาคินยังจะหันหน้ามาจมูกคมสันได้รูปนั้นอยู่ใกล้หน้าเธอไม่ถึงคืบแต่สายตาที่พี่ภาคินมองมาที่นิสา
เธอรู้สึกเหมือนเขาซ่อนความรู้สึกอะไรบ้างอย่างเอาไว้
"ขอบคุณคะพี่คิน"
"มันคือสิ่งที่พี่ต้องทำอยู่แล้ว"
ภาคินพูดเสียงเรียบแต่มันช่างหน้ากลัวเหมือนมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่
"พี่คินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ"
นิสาถามออกไปทั้งที่ไม่แน่ใจว่าจะใช่หรือเปล่าแต่เธอเองก็ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้มันอึดอัดจนอธิบายไม่ได้เธอรู้แค่ว่า
มันแปลกไป
"แคร
