ตอนที่ 2 นิสา__💕
450 คำ
'นิสา นักศึกษาปี2 เจ้าของฉายายิ้มพิฆาตเพราะเธอไม่เคยยิ้มให้ใครเลย ตัวเล็กๆ ผิวขาว ผมหยิกลอน ตาคม ขรึมสวยมากกกกก'
"เฮ้ย...นิสานั้นพี่ภาคินนี้..?!"
เสียงของพิมเพื่อนสนิทของนิสาเรียกให้ดูที่ใต้ร่มไม้ข้างๆตึก
นิสาเลิกคิ้วขึ้นสูงดวงตาเป็นประกายแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ว่านั้นใช่ พี่ภาคิน จริงๆหรือเปล่า
"ยัยพิม..นั้นพี่คิน พี่คินจริงๆด้วยแก.!!"
นิสา..ใจเต้นตุ๊บ..ตุ๊บ..ตุ๊บ..!!ใจเต้นเร็วแรงรัว
"พี่เค้า..มองมาที่เรา..แล้วแก"
พิมพูดอย่างดีใจ
"ใช่หรอ..!?? ม่ายยยช่ายม้าง"
นิสาเอ่ยออกไปแต่ใจก็เต้นระรัว ไม่ได้การละ ฉะฉันต้องทำหน้านิ่งๆไว้ นิสาเธอต้องทำหน้านิ่งๆๆ นิสารีบปรับสีหน้าให้นิ่งเหมือนไม่สนใจพวกเขา
"นี้!!..ยัยนิสา..แกบ้าหรือเปล่าทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยละ "
พิมรีบสกิดนิสาทำหน้าแบบนี้แห้วรับประทานแน่ๆพ
"เอ่อ ช่างเหอะ"
นิสาเองก็คิดว่าพี่คินคนที่ฉันแอบรักเขาจะสนใจฉันจริงๆหรอ
" อะยัยพิมนี้กินคุกกี้ไหม ..?!
ยื้นคุกกี้ให้เพื่อนสาวและแล้วเธอก็หันหน้าไป
สบตากับภาคินพอดี
ดวงตาคู่นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน
'พี่คิน นิสาอยากบอกพี่คินนะว่านิสาแอบรักพี่คินมานานแล้ว '
ในขณะที่นั่งเหม่ออยู่นั้น พิมเพื่อนรักก็ชะโงกหน้ามาเอามือปัดไปมาข้างหน้านิสายังคงเหม่อลอย
"นิสา..!!"
ยัง..ยัง..ไม่ตอบ..
".....@.@.!!..."
"นิสา..!!?"
ยัง...ยัง..ไม่ตอบอีก....
"....@.@.!!...."
"ยัยนิสา..!!??? "
พิมพูดสุดแรงจนนิสาสะดุ้งออกจากภวังค์
"เอ้ยยย..!!! อะไรของแกยัยพิม..เรียกสะดังแปดบ้านเก้าบ้าน!!.."
ตายละหว่ายัยพิมจะรู้มั้ยว่ะเนี่ย..ว่าเราจ้องพี่ภาคิมขนาดนั้นเฮ้อ..!!
ได้แต่คิดพึมพำในใจ
"ก็แกเหม่ออะไรนักหนา...เรียกอยู่ตั้งนาน"
พิมพูดออกไปทั้งๆที่รู้ว่าเพื่อนจ้องพี่คินจนจะกลืนเข้าไปในท้องทั้งตัวได้แล้ว
"กะ..ก่อ..เอ่ออ ก็แบบว่า คืองี้..!!"
เอายังไงดียัยพิมจะได้ไม่สงสัยนะ..??
"เอ่อ..อ่อ.ฉันคิดอยู่ว่าเที่ยงนี้จะกินอะไรดีไงแกก็!!."
หาเรื่องกินไว้ก่อนละกันยัยพิมยิ่งชอบเรื่องกิน
"..จริงดิ!!."
ยัยนิสาแกเห็นเพื่อนอย่างฉันชอบกินเอาเรื่องกินมาแก้ต่างเลยนะ แต่ก็ไม่เป็นไร ถือว่ารู้ใจคนอย่างฉันสะจริงเพื่อนเลิฟฟฟ
"อะ..อ๊ะ !งั้นเตี๋ยวโฟเหมือนเดิมป๊ะ.!!"
นิสารีบรวบรัดพูด กลัวว่าเพื่อนอย่างพิมจะเปลี่ยนใจ
"งั้นเอาแบบนั้นก็ได้แก!!"
พิมยอมแต่โดยดี
- ผู้เขียน
