โรงเรียน
ความเงียบที่มาพร้อมกับการหายตัวไปของ พี่ปอนด์ เป็นเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว! นี่ก็ สี่วันเต็ม แล้วที่เขาไม่มาเรียน! เราพยายามบอกตัวเองว่าเขาแค่ติดธุระเรื่องน้องสาวที่สนามบิน แต่ลึกๆ ในใจมันเต็มไปด้วยความกลัว!
'เขาบอกว่าเขาจะโทรหา... เขาบอกว่าเขารักเรา... เขาจะไม่ทิ้งเราไปไหน! ใช่ไหม?'
เรานั่งอยู่ที่โต๊ะ! จ้องมองโทรศัพท์ด้วยความหวังอันริบหรี่!
ส้ม: (เพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือเรามาตลอด พูดด้วยน้ำเสียงเครียดและเจ็บปวดแทนเรา)
"กูไห้คนไปดูที่บ้านพี่ปอนด์แล้วนะ... มันไปส่องให้! บ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่เลยว่ะ! ประตูปิดเงียบ... ดูเหมือนไม่ได้เปิดมาหลายวันแล้วด้วย!"
(เราสามคนไม่เคยมีความลับต่อกันเลย! พวกเขาก็เครียดไม่แพ้เรา!)
ฟ้าใส: (เราทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่! เราเอามือปิดหน้าตัวเองไว้!)
"เขาไปไหนทำไมไม่บอกกู! อยู่ๆ ก็หายไป! เขา... เข
