คืนนั้นหลังอาหารค่ำ ความโกลาหลของลูกแฝดก็ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบ เมื่อ น้องพอใจ และ น้องพอเพียง หลับไปแล้ว ฟ้าใส และ พี่ปอนด์ ก็ออกมานั่งที่ระเบียงห้องนอนของพวกเขา อากาศเย็นสบายยามค่ำคืนของเขาใหญ่มอบความผ่อนคลายอย่างแท้จริง
ฟ้าใส เอนศีรษะพิงไหล่ของ พี่ปอนด์ ขณะที่เขากอดเธอไว้หลวมๆ ทั้งคู่จ้องมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว
พี่ปอนด์: "เงียบดีจังนะครับ ฟ้าใส... บางทีพี่ก็ลืมไปเลยว่าบ้านเราเงียบขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ" พี่ปอนด์ หัวเราะเบาๆ ฟ้าใส: (ยิ้ม) "ใช่ค่ะ... เป็นความเงียบที่แสนมีค่ามากเลย"
ฟ้าใส นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาเบาๆ
ฟ้าใส: "พี่ปอนด์... หนูเคยคิดนะ... ถ้าเมื่อก่อนหนูไม่ลังเลใจ ไม่มัวแต่สับสน... ชีวิตเราจะเป็นยังไงคะ"
พี่ปอนด์ รู้ดีว่า ฟ้าใส กำลังนึกถึงเรื่องราวในอดีต รวมถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนที่เธอเคยมีกับ ดีเซล และ คิณ ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกเขา
พี่ปอนด
