หน้าห้อง ICU
หลังจากที่ ดาว และ พี่ไผ่ ออกไปเยี่ยม แม่ ที่ฟื้นขึ้นมาด้วยสภาพที่ดูเข้มแข็งกว่าที่คิด พวกเขากลับมาที่หน้าห้อง ICU อีกครั้ง แสงไฟนีออนสีขาวจากโถงทางเดินสาดลงบนร่างที่ทรุดโทรมของ พ่อ ที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เย็นๆ ใบหน้าของเขาซีดเซียว แววตาว่างเปล่า มือทั้งสองข้างกุมกระดาษโน้ตของ ฟ้าใส ไว้แน่นราวกับเป็นหลักฐาน,นสุดท้ายของความผิดที่เขาต้องแบกรับไว้คนเดียว มันเป็นภาพของความพังทลายอย่างสมบูรณ์แบบ
พี่ไผ่ เดินตรงเข้าไปหาพ่ออย่างช้าๆ ทุกก้าวเต็มไปด้วยความโกรธที่อัดอั้นและถูกเก็บกดมานานหลายปี ความโกรธนี้ไม่ใช่แค่เรื่อง ฟ้าใส แต่รวมถึงบาดแผลที่พ่อเคยทำกับทุกคนในครอบครัวด้วย
พี่ไผ่: (น้ำเสียงหนักแน่นและเย็นชา! เขายืนบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับร่างพ่อ)
"พ่อ... เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!"
พ่อ: (เงยหน้าขึ้นมองลูกชาย ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เสียงของพ่อแหบพร่าเต็มไปด้วยความทรมาน)
"ไผ่..
