บ้านร้าง
ห้องนั่งเล่น
ฟ้าใส ยืนมอง ปอนด์ ที่ทรุดตัวลงร้องไห้เหมือนเด็ก สูญเสียความภาคภูมิใจทั้งหมด ความเกลียดชังที่ ฟ้าใส เคยมีต่อ ปอนด์ ได้หายไปเกือบหมดสิ้น! แทนที่ด้วยความสงสารและความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง! ฟ้าใส ไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังการหายตัวไปอย่างเลือดเย็น... มีความเจ็บปวดรุนแรงขนาดนี้ซ่อนอยู่ เขาต้องแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ไว้คนเดียว! ความรู้สึกผิดที่เคยเกลียดเขาถาโถมเข้าใส่ ฟ้าใส อย่างรุนแรง
ฟ้าใส: (เดินเข้าไปหา พี่ปอนด์ ที่ตอนนี้ยืนร้องไห้อยู่! ฟ้าใส เข้าไปปลอบโยนเขาด้วยสัญชาตญาณ! วางมือบนไหล่เขาเบา ๆ) "พี่ปอนด์... ฟ้า เสียใจด้วยนะคะ... ฟ้าใส ไม่รู้เลยว่าพี่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้! ฟ้าใส เข้าใจความรู้สึกพี่นะคะ!"
พี่ปอนด์: (หันมากอด ฟ้าใส แน่น! กอดที่เต็มไปด้วยความต้องการและความหวาดกลัวที่จะถูกทอดทิ้ง! เขาซบหน้าลงบนไหล่ ฟ้าใส และร้องไห้หนักกว่าเดิม!)
"ฟ้า! อย่าทิ้งพี่
