เขาพาเธอมาอยู่ในห้องของเขาในเพนท์เฮ้าส์ หลังจากเขากินข้าวเสร็จสิ้น เขาและเธออาบน้ำด้วยกันใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง เพราะเขาเสพสังวาสกับเธอ จนเธอแทบหมดแรงเดิน แต่เธอต้องพยายามเดินออกมาด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นเขาจะอุ้มเธอออกมา
เธอก้าวเดินตามเขาออกมาสวมใส่ชุดคลุมสีเทาเช่นเดียวกับเขา ส่วนเขาก้าวเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง กดหาเบอร์จนเจอเบอร์ และโทรออก ไม่ลืมเปิดโฟน ไม่นานนักปลายสายก็รับสาย
“พร้อมแล้ว ไออุ่นให้ขึ้นมาเลย” เขาเอ่ยบอกจบแล้ววางสาย
“ใครคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าเขาให้ใครมาหา
“ช่างทำผมของผม จะมาเป็นช่างของเธอในวันนี้” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้
“ห๊ะ” เธอเอ่ยด้วยความตกใจอ้าปากค้าง ว่าจะให้คนมาทำผมแต่งหน้าให้เธอทำไม แค่ไปกินข้าวกับพ่อและแม่ของเขาไม่ใช่เหรอ
“หุบได้แล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงออกดังเข้ามา เขาจึงกดปุ่มที่โต๊ะข้างหัวเตียง
