พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 35
".........." ภูตะวันแปลกใจทำไมเธอถึงไม่ตกใจที่เห็นเขาอยู่ในนี้ เพราะว่าเธอก็มองมาทางนี้อยู่
พลอยไพลินนำกับแกล้มในมือไปวางลงโต๊ะ ซึ่งโต๊ะนั้นก็อยู่ใกล้เขามาก ชายหนุ่มมองต่ำลงไปดูเธอที่กำลังวางอาหารลง และเขาก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าทำไมเธอถึงไม่ตกใจหรือสงสัย เพราะเธอมองไม่เห็นนั่นเอง
จังหวะที่วางอาหารลงพลอยไพลินปรายตามองไปดูคนที่นั่งอยู่โซฟา และคิดในใจอยู่ว่าสงสัยผู้ชายคนนี้แน่เลยคือพ่อเลี้ยง ใกล้ขนาดนี้เธอพอมองเห็นใบหน้าอยู่บ้าง
"มองอะไร วางแล้วก็ออกไป"
"ค่ะ"
ตุ๊บ! จังหวะที่พลอยไพลินหันหลังแล้วเดินออกไป ฝ่าเท้าของภูตะวันก็ได้เหยียบลงที่เท้าของสิงหาถือดียังไงถึงใช้คำพูดแบบนั้นกับเธอ
"โอ๊ย" จะว่าเจ็บก็ไม่ได้เจ็บมากหรอกแต่ตกใจอยู่ดีๆ พ่อเลี้ยงก็กระทืบเท้าซะงั้น
พลอยไพลินหันกลับมาเพราะได้ยินเสียงคนร้องเจ็บ
และจังหวะที่เธอหันมาก็เห็นเงาของผู้ชายที่คุ้นตามาก หญิงสาว
