พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 54
"ฝีมือมึงใช่ไหมไอ้เพชร"
".........." ภูตะวันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คนขี้ขลาดแบบเพชรกล้าเนี่ยนะจะกล้าทำอะไรแบบนี้
"อะไรนะ แกยังเลวกว่าที่ฉันคิดได้อีกเหรอ" ถ้าเป็นแบบที่พ่อถามจริงมันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีก กล้าทำเรื่องเลวระยำแบบนี้แล้วป้ายสีให้กับพ่อตัวเองเนี่ยนะ
"ปะ..เปล่านะพ่อ.. พวกมันใส่ร้ายผม"
"ไพลิน..กลับบ้านกับพ่อ" กำนันสิงห์ค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้น เธอไม่เห็นว่าตอนที่คุยกันอยู่พ่อนั่งคุกเข่า ถ้าไม่งั้นเธอคงช่วยพ่อให้ลุกขึ้นตั้งนานแล้ว
"พลอย" ภูตะวันไม่ยอมปล่อยมือเธอไป
"ไม่ค่ะ หนูไม่กลับ กลับไปก็จะไปเห็นหน้าเมียใหม่ของพ่อ"
"ไม่เห็น.. ไม่เห็นอีกแล้ว"
"อะไรนะคะ?"
"ถ้าลูกคิดมากเรื่องนั้นไม่ต้องคิดมากแล้ว" ขณะที่พูดกำนันสิงห์ปรายหางตามองไปดูลูกชาย
"ผมว่าช่วยไอ้โซ่ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่าไหมครับ"
"ไอ้โซ่?" มัวแต่เป็นห่วงเรื่องนี้จนลืมว่าลูกน้องถูกยิง
ในเวลาต
