“พี่เคน ปล่อยหนูนะ” มาเบลตาเบิกโพลงดิ้นตกใจ เริ่มรู้สึกคิดผิดที่ตั้งใจไปยั่วโมโหคนเมา สองแขนถูกล็อกเอาไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ร่างกำยำสูงกว่าร้อยเก้าสิบ เมื่อมาคร่อมกายอยู่ข้างบนแบบนี้ ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวเล็กลงไปอีก แม้จะออกแรงดิ้นอีกฝ่ายก็ไม่ขยับเลยสักนิด
“ทำไม เธอเองไม่ใช่เหรอที่ยั่วฉันก่อน” เควินมองคนใต้ร่างพร้อมยกยิ้มมุมปาก เด็กปากเก่งเม้มปากเสมองไปทางอื่นด้วยแววตาสั่นระริก
“ก็... ก็พี่เกลียดผู้หญิงไม่ใช่เหรอ นะ...หนูเป็นผู้หญิงนะ!” มาเบลพยายามพูดเสียงดัง ดึงสติให้คนเมามีสติสัมปชัญญะขึ้นมา จากที่สังเกตมานาน มาเบลค่อนข้างกล้าฟันธงว่าไม่ใช่แค่เกลียด แต่เป็นการรังเกียจเลยด้วยซ้ำไป
“มันอยู่ที่ว่าคนนั้นเป็นใครต่างหากล่ะ” เควินก้มหน้าลงไปกระซิบข้างใบหู จนลมหายใจอุ่นรดที่ลำคอ ทำเอามาเบลขนลุกชัน ก่อนจะดิ้นไปมาอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มใช้ปลายจมูโก่งไล่ดอมดมไปตามคอเนียนตามด้วยจูบแผ่วเบาลงตร
