“เมื่อไหร่จันทร์จะได้กลับบ้าน”
ฉันถามเฮียซันที่กำลังตักข้าวต้มในถ้วยแลนำมาจ่อที่ปากด้วยความสงสัยหลังจากออกโรงพยาบาลเขาก็พามาพักฟื้นที่บ้านพักตากอากาศนั่นแหละเรื่องงานก็ไม่ให้แตะบอกแค่รอวันไปงานเปิดตัวโปรเจกต์ทีเดียวเลย
ส่วนวันนั้นที่เขาบอกความรู้สึกตัวฉันเองก็ยังไม่ได้ตอบรับอะไรเลยเพราะโดนจูบจนสลบไป เห็นไหมเขาเอาแต่ใจได้แม้กระทั่งกับคนป่วยอย่างฉัน
“รอแผลหายก่อนสิ กลับไปไม่กลัวพ่อแม่เป็นห่วงเหรอ?”
“นั่นมันปัญหาจันทร์ไม่ใช่ของเฮีย”
“ไม่ใจอ่อนเลยเหรอ”
คนเฉยชาเอ่ยเสียงอ่อนพลางวางช้อนลงในถ้วยข้าวต้มอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
“ไม่!” ฉันตอบทันควัน
“ใจแข็ง” เขาเอ่ยค้อนขอด
“จะยอมแพ้ก็ได้นะคะ” ฉันยกยิ้มพลางยักไหล่หยิบถ้วยข้าวต้มมาถือเองอย่างไม่ยี่หระทำให้เขาขบกรามหน้าบึ้งแล้วยื่นมือมาแย่งถ้วยข้าวต้มไปถือเอง
“เรื่องแค่นี้ เฮียไม่มีทางแพ้หรอก!”
“งั้นมาดูกันค่ะว่าจะอดทนได้สักแค่ไหน”
“ไม่ต้องพ
