“นายไม่ต้องมาตามเฝ้าก็ได้นะ”
“ไม่ได้หรอกครับ นายสั่ง”
ฉันเบะปากกับความหน้ามึนของเวกัสพลางคิดในใจว่าพอกันทั้งเจ้านายและลูกน้อง หลังจากวันนั้นที่ใจกล้าหน้าด้านขอเรียก เฮีย เหมือนเดิมความสัมพันธ์ของเราก็ดีขึ้นมากแต่เรื่องปากจัด ก็ยังคงอยู่โดยเฉพาะความขี้หึงและขี้หวง
เป็นอะไรที่เข้าใจได้ ยิ่งเขาดีด้วยมากเท่าไหร่ความรู้สึกยิ่งเกาะกุมจิตใจมากขึ้นเท่านั้น เพราะสิ่งที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ไม่ต่างกับคนทรยศเลยสักนิดฉันพยายามบอกตัวเองว่าที่มาอยู่จุดนี้ก็เพราะเขาต้องการล้างแค้นเพื่อความสะใจ วันนั้นหลังจากกดเข้าไปดูโทรศัพท์ ก็ไล่ดูข้อความของลูกน้องเขาที่คาดว่าเป็นเรื่องงานแต่ไม่มีข้อความอัปเดตอะไร
ช่วงนี้เขายุ่งมากแทบไม่ปลีกตัวออกจากบริเวณท่าเรือเลย ซึ่งฉันพึ่งรู้ว่าที่เขาพามาบ้านพักตากอากาศที่พัทยาเพราะต้องมาดูแลท่าเรือ พอถามว่ามาทำงานจะหนีบมาด้วยทำไมเขาก็บอกว่าพอใจอยากจะเอามา นั่นแหละเลยโดนค้อนไป
