ณ เอ็มไพร์เทค
สองสัปดาห์ต่อมา...
ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลที่แผ่ปกคลุมมหานครกรุงเทพฯ แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าและท้องถนนเบื้องล่างยังคงส่องสว่าง แข่งขันกันอวดโฉมความศิวิไลซ์ที่ไม่เคยหลับใหล แต่ ณ จุดสูงสุดของยอดตึกเอ็มไพร์เทค ตึกที่สูงตระหง่านเสียดฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศกลับแตกต่างราวกับอยู่คนละโลก
ภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารขนาดใหญ่ที่ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีเข้ม เครื่องปรับอากาศทำงานอย่างหนักหน่วงจนอุณหภูมิเย็นเฉียบราวกับห้องดับจิต ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มร่างสูงสง่าผู้นั่งอยู่หัวโต๊ะนั้น น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงก่นด่าใดๆ
อลัน กลับมาแล้ว...
การกลับมาครั้งนี้ เขาไม่ใช่ท่านประธานหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์และเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คนเดิมอีกต่อไป สิ่งที่นั่งอยู่ตรงหน้าเหล่าผู้บริหารระดับสูงในขณะนี้ คือชายหนุ่มที่ใบหน้าเรียบตึงไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบที่เคยพราวระยับ บัดนี้กลับว่าง
