ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วร่างทันทีที่ดวงตาคู่สวยไล่อ่านข้อความข่มขู่บนหน้าจอจนจบประโยคสุดท้าย เมลดากำโทรศัพท์ในมือแน่น ความกลัวเกาะกุมหัวใจอยู่เพียงชั่ววูบ
"จะปิดเครื่องตอนนี้ไม่ได้..."
เมลดาพึมพำเสียงเครียด ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อสมองประมวลผลลัพธ์ของสถานการณ์ หากเธอทำลายโทรศัพท์หรือปิดเครื่องทิ้งเดี๋ยวนี้ สัญญาณจีพีเอส จะขาดหายไปทันที และ พิกัดสุดท้ายก็คือ ม่านรูดแห่งนี้
เท่ากับเธอกดกริ่งเรียกยมทูตให้มาเคาะประตูหน้าห้องชัดๆ
ทางรอดเดียวที่จะซื้อเวลาให้เธอและอลันได้ คือต้องทำให้สัญญาณเคลื่อนที่ออกไปจากที่นี่... ไปให้ไกลที่สุด เพื่อล่อให้พวกหมาล่าเนื้อวิ่งหลงทางไปในทิศที่ผิด
เมลดาตัดสินใจเปิดหน้าต่างห้องพักแง้มดูอย่างระมัดระวัง สายตาฝ่าความมืดสลัวออกไปสำรวจรอบบริเวณ ลานจอดรถของม่านรูดยามดึกเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและแสงไฟนีออนกะพริบถี่ แต่แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับรถบร
