“ไง... ที่รัก”
เสียงทุ้มต่ำที่ดังกังวานกึกก้อง เปรียบเสมือนระฆังยกสุดท้ายของสงคราม คิมหันต์ชะงักฝีเท้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทหรูค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวขุ่นจากระเบิดควันที่ยังลอยคละคลุ้งและกลิ่นดินปืนจางๆ
เบื้องหลังประตูหนีไฟ อลันยืนตระหง่านขวางทางออกเพียงหนึ่งเดียว สภาพของเขาดูเหมือนเพิ่งเดินขึ้นมาจากขุมนรก เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงขาดวิ่นจนเห็นมัดกล้ามที่เกร็งเขม็ง รอยเลือดแห้งกรังเปรอะเปื้อนไปทั่วตัว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่บาดแผล... หากแต่เป็นดวงตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นที่วาวโรจน์และนิ่งสงบดุจผิวน้ำก่อนเกิดสึนามิ
“นึกว่าจะได้เห็นมึงนอนเน่าอยู่ในคุกซะอีก...” คิมหันต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มุมปากยกยิ้มเหยียดหยันที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าขนลุก เขาไม่ได้ดูหวาดกลัวหรือลนลานเหมือนสุนัขจนตรอกอย่างที่ใครคิด มือข้างหนึ่งยังคงล็อกลำคอของเมลดาไ
