"ห๊ะ! จริงเหรอคะ!?"
เมลดาเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลงออกมาท่ามกลางไอน้ำสีขาวขุ่นที่ลอยกรุ่นอยู่รอบตัว เธอหันขวับมามองหน้าชายหนุ่มที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
"คุณลุงใจดีคนนั้น... คือแด๊ดดี้จริงๆ เหรอคะ?"
อลันทำหน้ามุ่ยทันทีที่ได้ยินคำแสลงหู เขาฟุบหน้าหล่อเหลาลงกับไหล่เล็กที่เปียกชื้นของเธอ ถูไถจมูกโด่งเป็นสันไปมากับผิวเนียนละเอียดอย่างน้อยใจ ราวกับเด็กโข่งที่กำลังเรียกร้องความสนใจ
"ลุงเลยเหรอ... ปวดใจจัง เรียกซะแก่เลย" เสียงทุ้มอู้อี้บ่นงุ้งงิ้งอยู่ข้างใบหูเล็ก
"ตอนนั้นฉันเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เองนะ ยัยเด็กตาถั่ว..."
เมลดาหัวเราะคิกคัก เอียงคอหนีสัมผัสจั๊กจี้จากปลายจมูกและไรหนวดจางๆ ของเขา
"ก็ตอนนั้นมองไม่เห็นนี่นา... แว่นแตกมองอะไรก็เบลอไปหมด" เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง แววตาซุกซนเริ่มปรากฏขึ้น
"แต่ตอนเข้ามาทำงานแรกๆ ... เมลก็เกลียดแด๊ดดี้สุดๆ เลยนะ จะ
