ห้าปีผ่านไป...
แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์วงศ์วริศ อากาศภายในห้องเย็นฉ่ำ ทว่ากลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น เมลดาค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า มือเรียวควานหาสัมผัสคุ้นเคยบนเตียงฝั่งข้างๆ ตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าและรอยยับย่นของผ้าปูที่นอน
หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อย ปกติแล้วไม่ว่าอลันจะงานยุ่งแค่ไหน หรือต้องตื่นไปประชุมเช้าเพียงใด เขาไม่เคยลุกจากเตียงโดยไม่ดึงเธอเข้าไปกอดและหอมแก้มเลยสักครั้ง
แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบนโต๊ะหัวเตียง รอยยิ้มละมุนก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน
กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มถูกวางไว้เคียงข้างแจกันคริสตัลที่บรรจุดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอก ภายในกล่องคือเดรสลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวมุกที่ตัดเย็บอย่างเรียบหรูและประณีต ช่วงเอวถูกออกแบบมาให้กว้างกว่าปกติเล็กน้อยอย่างใส่ใจ บนเดรสมีการ์
