Chapter : 10
ชรัณยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างจงใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก “ทำเองสิ...”
นารากัดฟันแน่น มือของเธอกำหมัดอยู่ข้างลำตัว ก่อนจะคว้ารีโมตจากโต๊ะอย่างฉับไว เธอกดปิดทีวีทันทีโดยไม่หันกลับไปมองภาพนั้นอีก แต่หัวใจยังเต้นแรงด้วยความหงุดหงิด
“แม่งเอ้ย!” เธอสบทเสียงดัง ก่อนจะหันไปหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะที่ชรัณวางไว้มาจุดไฟ ราวกับต้องการทำอะไรสักอย่างเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่คุกรุ่น
นารายกบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปาก สูดลมหายใจลึกพร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งจากปลายมวน เปลวไฟจากไฟแช็กสะท้อนกับดวงตาเธอที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว เธอพ่นควันออกช้าๆ ปล่อยให้มันลอยตัวอย่างอ้อยอิ่งในอากาศ กลิ่นควันอ่อน ๆ คลุ้งไปทั่วห้อง เพิ่มบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
“หนูอยากให้มันจบลงแค่นั้น ถึงจะไม่อยากทำแบบนี้ แต่หนูก็มีส่วนผิดที่เมาแล้วไปอ่อยคุณ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา แม้ใบหน้าจะยังคงแดงก่ำด้วยความอา
