ตินขับรถของฉันมุ่งหน้าไปยังที่พักของเขา ในขณะที่ฉันนั่งฝั่งข้างคนขับ
ว่าแต่ทำไมมันไกลแบบนี้ แล้วถ้าฉันไปส่งเขาแล้วฉันจะกลับเองได้รึเปล่า ทางสลับซับซ้อน แถมเปลี่ยวอย่างกับจะโดนลากไปข่มขืนข้างทางยังไงยังงั้น
“นี่ติน...แน่ใจนะว่าเรากำลังจะไปบ้านนาย” ฉันหันหน้าไปมองคนขับอย่างสงสัย
“แน่นอนดิ ทางไปบ้านตินจริง ๆ” เขาไม่ได้มองฉันหรอกเพราะตอนนี้เขาต้องตั้งหน้าขับรถกับทางที่แสนมืดมิดไร้แสงไฟข้างทาง
“แล้วทำไมต้องซื้อบ้านให้มันไกลจากผู้คนขนาดนี้ล่ะ หรือไม่ทำไมไม่ไปนอนโรงแรมของตัวเอง” ฉันยังคงคาดคั้นที่จะถามเหตุผลจากเขาให้ได้
“อยากได้ความเป็นส่วนตัว”
“เพื่ออะไรแค่อยู่ในห้องมันก็ส่วนตัวแล้วไม่ใช่รึไง แต่นี่มันเหมือนเรียกว่ากบดานมากกว่านะ”
“ก็อยากได้ส่วนตัวชนิดที่ว่าสามารถร้องครางในที่แจ้งโดยไม่กลัวจะอายใครไงล่ะ” สิ้นคำของเขา ทำเอาฉันอ้าปากค้าง...
“พูดอะไรออกมาเนี่ย น่าเกลียดชะมัด หรือว่านี่จัดไ
