ฉันกลับมาทำงานตามเดิม หลังจากวันนั้นมาตินก็แทบจะโทรหาฉันทุกวัน ไม่สิแทบวันล่ะสามเวลา ว่าฉันทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร ราวกับกลัวฉันจะหนีหายซะอย่างนั้น
(Rrrrr)
เห็นปะ พูดไม่ทันขาดคำเขาก็โทรมาพอดี
“ว่าไงคะ โทรมาทำไมเนี่ย”
(ทำไมก็ตินอยากโทรหาปลาย ช่วงนี้ไม่ได้เจอกันเลยนะ คนมันคิดถึงก็ต้องโทรหาบ่อย)
“ช่วงนี้ ปลายงานยุ่งนินา ตินก็รู้ว่าตอนนี้ประเทศเราโกลาหลขนาดไหน ตั้งแต่แฮกเกอร์เจาะระบบข้อมูลประชาชนได้ แล้ววันนี้ปลายก็มีประชุมใหญ่ด้วย”
(ประชุม... ต้องออกงานกับผอ.ของปลาย??)
“ใช่ ก็ปลายเป็นหัวหอกของเรื่องนี้นินา”
(ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติรึเปล่า)
“อื้อใช่แล้วติน”
(โอเคงั้นแค่นี้นะ วางสายก่อน ตู้ด...)
“เอ้า วางสายเฉยเลย อะไรของเขากันเนี่ย” ฉันไม่เข้าใจที่เขาโทรมาแล้วก็วางสายไปดื้อ ๆ แต่ช่างมันเถอะตอนนี้ฉันต้องตั้งสมาธิกับการประชุมที่จะมีขึ้นในข้างหน้านี้ก่อน
ฉันเตรียมข้อมูลไว้ค่อน
