“ อื้อ ”
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้า เป็นเพดานห้องสีขาวที่ไม่คุ้นตา ฉันจำครั้งสุดท้ายได้เหมือนว่าฉันจะเป็นลมหมดสติไป ถ้าให้เดาตอนนี้คงอยู่ที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัย ฉันมองไปรอบๆด้วยสายตาที่พร่ามัวตามประสาคนสายตาสั้น เมื่อโฟกัสภาพตรงหน้าให้ดีๆที่นี่คือโรงพยาบาลสินะ ฉันได้ยินเสียงคนกดชักโครกอยู่ในห้องน้ำ ไม่นานประตูห้องน้ำก็เปิดออก
“ บี๋ขา ”
“ ตัวเล็กหนูฟื้นแล้วหรอคะ ”
พี่ยักษ์ตรงเข้ามาหาฉันที่นอนอยู่บนเตียงใช้มือใหญ่ลูบที่ศรีษะของฉันเบาๆ
หงึก หงึก
“ หนูเจ็บขนาดนี้ทำไมไม่บอกพี่ ”
“ หนูคิดว่าหนูจะทนไหวค่ะ ”
“ หนูไม่คิดบ้างหรอว่าพี่จะเป็นห่วง ตอนที่หนูหมดสติไป รู้ไหมพี่กลัวว่าหนูจะเป็นอะไรไปขนาดไหน ”
ฮึก
“ หนูขอโทษค่ะ ”
ฉันเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วกำลังถูกดุเลย ฉันไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันรู้ว่าพี่ยักษ์เป็นห่วงฉัน แต่ฉันคิดน้อยเกินไป พอพี่ยักษ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังน
