“ โห กะไม่ให้เพื่อนเกิดเลยมั้ง ”
“ เออ พ่อแกตีแน่ ”
“ ตีเตออะไรทักไปตั้งแต่เย็นยังไม่ตอบเลย ”
“ เขาคงประชุมแหละ อย่าคิดมากเลย ” ลูกหยีเป็นคนมีเหตุผลและใจเย็นมาก ช่วยเบรกอารมณ์ของฉันได้ในหลายๆสถานการณ์เลยล่ะ แต่ฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรพี่ยักษ์หรอกนะ ฉันแค่พูดไปก็เท่านั้น ฉันรู้ว่าเขางานเยอะไม่อยากให้เขามาเหนื่อยใจเพิ่มอีก ถ้าฉันมางอแงไม่เข้าเรื่องเขาคงเหนื่อยใจมากกว่าเดิมแน่ๆ เมื่อเย็นฉันทักไปบอกเขาแล้วว่าฉันกำลังกลับคอนโด แล้วก็จะไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆ ตอนนี้จะสามทุ่มแล้วพี่ยักษ์น่าจะยังไม่เลิกประชุม ไม่รู้ว่าได้ทานข้าวบ้างรึยัง
“ ฉันก็พูดไปแล้วนั่นแหละ เราไปเชิดฉายกันดีกว่าค่ะสาวๆ ”
“ ไปค้า!!! ”
ตอนนี้เรามาถึงหน้าผับที่ชื่อว่า อุจิ กันแล้วค่ะ ลูกพีชบอกเป็นผับของรุ่นพี่เลยเข้ามาได้เพราะรุ่นพี่เรารองรับให้ ถึงแม้ตอนนี้พวกเราจะอายุสิบแปดปีกันแล้วแต่จะเข้าสถานบันเทิงได้นั้นต้องมีอายุยี่สิบปี
