ตอนที่ 10 ใจสั่น2

ผมขับรถออกมาจากคลับและตรงจะไปส่งเธอที่บ้าน แต่ระหว่างทางเธอก็มีแต่บอก หิวน้ำ กินน้ำจนผมทนไม่ไหว เลยจอดรถแวะลงไปซื้อน้ำกับขนมติดมือมา2-3อย่าง ผมเปิดขวดน้ำแล้วยื่นให้เธอ แพรวพราวได้น้ำก็ดื่มไปเอื้อกใหญ่ "พี่จะไปส่งเธอที่บ้านนะ มาคนเดียวแบบนี้มันอันตรายรู้ไหม"ผมพูดอย่างใจเย็น "แพรวไม่กลับ!!" "นี่!ถ้าเราไม่กลับ จะไปไหนละ ปานนี้คุณลุงกับคุณป้าเป็นห่วงแล้ว" "พึ่งจะ 23:00เองนิคะ" เธอพูดพร้อมกับมองมาที่ผม "แล้วเราจะไปไหนละ มันก็ดึกมากแล้วนะสำหรับผู้หญิงอย่างเรา"ผมพูดพร้อมกับมองทางด้วยขณะขับรถ "มีพี่เจคอบ น้องแพรวไม่กลัวอะไรอยู่แล้วค่ะ เพราะน้องแพรวมั่นใจว่าพี่เจคอบจะไม่ปล่อยให้น้องแพรวเป็นอะไรแน่นอน"ผมนั่งอึ้งกับคำพูดของแพรวพราว ปกติเราไม่เคยคุยกันแบบนี้ แต่ทำไมวันนี้เธอช่างแตกต่าง ...ต่างจากแพรวพราวที่ผมรู้จัก "ข้างหน้าเลี้ยวซ้าย อยู่ซ้ายมือค่ะแวะได้ไหม?"เธอพูดพร้อมกับทำตาอ้อนสุดๆ "อืม" ผมทำตามเธออย่างว่าง่าย ก่อนจะจอดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง นี่มัน! สวนสาธารณะที่ผมเคยมาตอนเด็กนิก่อนที่พ่อแมาผมจะย้ายไปซื้อบ้านหลังโตในเมืองหลวง เธอรู้จักได้ยังไง? บังเอิญหรือเปล่า! แพรวพราวเปิดประตูก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้นั่งข้างๆต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะตบที่มานั่งข้างๆบ่งบอกว่าให้ผมไปนั่งข้างไปเธอ หญิงสาวในเวลาในตอนนี้ทำให้ผมใจสั่นไปมา ผมส่ายหัวก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆเธอ ผมกับเธอนั่งอยู่สักพัก อากาศเย็นสบายมันทำให้ผมรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จากที่เรานั่งเงียบอยู่สักพัก แพรวพราวก็เอ่ยเสียงหวานขึ้น "แพรวทะเลาะกับคุณพ่อค่ะ" "......"ผมหันไปมองหญิงสาวก่อนจะถามออกไป "เรื่องงานแต่งเราสองคนหรอ?" แพรวพราวหันมามองผมพร้อมกับส่ายหน้า "เรื่องไร้สาระค่ะ" "อ๋อ" ผมอยากจะถามเธอเหมือนกันว่าเรื่องอะไรแต่ก็คิดว่าเธอคงไม่อยากจะบอกผมหรอก ผมว่าวันนี้มันดีนะถ้าเราเลิกทะเลาะกันแล้วคุยกันดีๆแบบนี้ "น้องแพรวจะไปไหน?"ผมถามเธอ เพราะตอนนี้เธอลุกขึ้นเหมือนจะเดินไปไหน ผมที่กำลังลังลุกจะเดินตามไปแต่ร่างบางเดินมาชิดตัวผมพร้อมกับจับไหล่ให้ผมนั่งลงตรงที่เดิม "พี่เจคคอบนั่งรอตรงนี้แหละ แพรวจะไปร้านสะดวกซื้อตรงข้ามหน่อย" "พี่จะไปให้ น้องแพรวรออยู่นี้แหละ น้องแพรวจะเอาอะไร?" "ไม่ค่ะ แพรวจะไปเอง พี่เจคอบถ้าเป็นห่วง พี่เจคอบก็มองแพรวอย่าละสายตาสิ"แพรวพราวก้มหน้าสวยลงมาจ้องตาผม....... ใจผมมันสั่นอีกแล้ว แพรวพราวพูดจบก็เดินไปร้านสะดวกซื้อ ผมมองร่างสวยนั้นกำลังจะเดินข้ามถนน ผมเป็นห่วงเธอหรอ? ไม่สิ!เพราะเธอเมามากกว่า ถ้าเธอเป็นไรไปผมคงรู้สึกผิดต่อคุณลุงกับคุณป้าละมั้ง.... สักพักแพรวพราวก็เดินออกมาพร้อมกับถุงในมือพะรุงพะรัง เดินเงอะๆงะเหมือนเด็กน้อยหัดเดิน ผมดูต่อไปไม่ไหวเลยวิ่งไปหาเธอเพราะกลัวรถจะชนเธอเอา "พี่เจคอบ ช่วยน้องแพรวด้วยค่ะ น้องแพรวหนัก"ผมทำตามที่หญิงสาวร้องขอ เราเดินมาถึงมานั่งตัวเดิม เธอนั่งลงก่อนจะหยิบถุง ถุงหนึ่งและเปิดเอาของข้างในออกมา ปั๊ก! เสียงเปิดขวดดังขึ้นผมหันไปมองหญิงสาวที่ยืนขวดนั้นให้ผมด้วยความสงสัยและตกใจ "เบียร์?"ผมเอ่ยอย่างสงสัย "ค่ะ แพรวเอาให้พี่ค่ะ" "อย่าบอกนะ ว่าอีกถุง....." "ใช่ค่ะ" ผมเปิดดูมีแต่เบียร์เต็มไปหมด "นี่แพรวดื่มที่คลับไม่พอหรือไง" "พี่เจคอบ ดื่มเป็นเพื่อนแพรวหน่อยค่ะ แพรวกับลังกลุ้มใจอยู่นะ นะคะ" ผมได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะกินเบียร์ที่เธอยื่นให้ กินหมดนี่ไม่ตายก่อนหรือไงนะ.. "พี่เจคอบ" "หือ?" "แพรวไปนอนบ้านพี่ได้ไหมค่ะ" "กลับบ้านแพรวดีกว่า" "งั้นพี่ไปส่งแพรวที่โรงแรม ไม่ก็รีสอร์ทแถวนี้ก็ได้ค่ะ" หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่ได้ อันตราย"ผมบอกเธอกับด้วยน้ำเสียงจริงจังเหมือนกัน "งั้น.....น้องแพรวขอไปคอนโดพี่เจคอบได้ไหม?" "......."ผมไม่ตอบเธอ "น้องแพรวขอแค่กินเบียร์หมดนี่แล้ว พี่เจคอบก็มาส่งแพรวได้ไหมค่ะ" "หมดนี้ น้องแพรวจะกลับบ้านจริงนะ" "ค่ะ" หลังจากนั้นผมก็พาแพรวพราวไปที่คอนโดผม ซึ่งปกติผมไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนนอกจากมิ้นท์เข้าห้องผมเลย แก๊ก! ผมเปิดประตูคอนโดก่อนจะพาแพรวพราวเข้ามาในห้อง "คอนโดของพี่กว้างจัง "แพรวพราวพูดเมื่อเดินเข้ามาในห้องของผม ผมพาเธอไปนั่งพี่โซฟากลางห้องพร้อมกับเปิดทีวีดูละครตลกไปด้วย พวกเราทั้งสองนั่งดื่มเบียร์กันขวดแล้วขวดเล่าก็ไม่มีท่าทีว่าจะหมดแต่ที่แน่ๆผมมั่นใจว่าเธอน่าจะเริ่มเมาแล้วแหละ! "พี่เจคอบ แพรวแน่น พี่มีชุดให้แพรวเปลี่ยนไหม" ผมมองไปยังเธอมันก็คงแน่นแหละก็ชุดของเธอมัน.......ผมเดินเข้าไปในห้องนอนของผมก่อนจะหยิบเสื้อกับกางเกงมาให้เธอเปลี่ยนหลังจากที่เธอเปลี่ยนแล้วผมมองไปยังเธอที่ใส่ชุดเสื้อที่ตัวใหญ่ของผมกับกางเกงขาสั้นที่แทบจะไม่เห็นกางเกงโผล่ออกมาเห็นแค่เพียงขาเรียวยาวสีขาวนวลที่หน้าสัมผัส ...พอเธอใส่ชุดนี้แล้วรู้สึกว่าเธอจะสวยเป็นพิเศษ..... หลังจากนั้นผมกับเธอก็ดื่มกันไปอีกหลายขวดเหลือ2-3ขวดสุดท้าย จนผมคิดว่าเธอน่าจะไม่ไหวแล้ว "พี่ว่าเราเมาแล้วกลับบ้านกันเดี๋ยวพี่ไปส่ง" "ม่ายยย แพรวไม่กลับค่ะ ไม่เอา" "ไม่ได้มันดึกแล้ว" "ไม่! แพรวไม่อยากกลับ พี่เจคคอบก็เอาแต่ไล่แพรว พี่เกลียดแพรวมากเลยสินะคะ"อยู่แพรวก็ร้องไห้ออกมา "เห็น! โอเค งั้นเราอยู่ที่นี่อีกแปปนะ"ผมพูดเสร็จผมก็เดินเข้าไปหาแพรวพราวกำลังร้องไห้อยู่ผมยื่นมือหนาเข้าไปสัมผัสกับแก้มนุ่มของเธอมือที่พยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา แพรวพราวเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ผมจ้องหน้าเธอสายตาเราประสานกันโดยบังเอิญต่างคนต่างมองตา ผมยืนหน้าเข้าไปใกล้ชิดกับใบหน้าของเธอ ริมฝีปากเราสัมผัสกันจากนั้นรสจูบของผมที่มอบให้เธอก็เริ่มร้อนแรงขึ้น ลิ้นของผมและเธอตวัดเกี่ยวกันไปมาเพื่อหาความหวานในโพรงปาก เธอเอาแขนมาโอบรอบคอผม ผมดันร่างบางไปติดกับผนังห้อง ก่อนจะมอบจูบเร้าร้อนอย่างบ้าคลั่ง "ฮือ"เสียงครางหวานของเธอดังขึ้นทำให้ผมต้องหยุดชะงักแล้วผละออกจากร่างงาม..อย่างเสียดาย เพราะอะไรนั่นหรอ? ผมเคยสัญญากับพ่อกับแม่ของแพรวพราวว่าจะไม่ล่วงเกินใดๆเธออีกคิดได้ดังนั้นผมจึงหยุดการกระทำทันที "เราไปนั่งที่โซฟาก่อนพี่จะโทรไปบอกพ่อกับแม่ของเราเดี๋ยวท่านเป็นห่วง" แพรวพราวเดินไปอย่างว่าง่ายจากนั้นผมก็ออกไปริมระเบียงก่อนจะโทรไปบอกคุณลุงกับคุณป้าเพราะกลัวว่าจะเป็นห่วงลูกสาวตัวดี ผมบอกกับพวกท่านว่าจะไม่ล่วงเกินใดๆพวกท่านเมื่อรู้ว่าอยู่กับผมพวกท่านก็สบายใจขึ้นหลังจากนั้นผมก็เดินกลับมาเข้าห้องก็พบว่าเธอนอนหลับที่โซฟาแล้ว ผมจัดการอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนของผมผมวางเธอลงบนที่นอนอย่างแผ่วเบา แต่ทว่า......... แขนเรียวยาวกลับดึงผมให้ไปนอนบนที่นอน จากนั้นร่างบางก็ขึ้นมาบนตัวผม .....ไฟที่ยังเปิดอยู่ทำให้ผมเห็นการกระทำของเธอ หน้าที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ บวกกับใบหน้าที่สวยงาม..มันทำให้ตอนนี้เธอดูเซ็กซี่เหลือเกิน....