ตอนที่3 ไม่รับรู้เรื่องเลย

เจคอบ ผมตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน เวลาตอนนี้เป็นเวลา 11:00 น. ผมหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวเตียงที่กำลังชาร์จอยู่ขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าพ่อของผมโทรมาหาผมหลายสายรวมทั้งแม่ด้วยผมเปิดดูข้อความก็พบว่าแม่ส่งข้อความมาหาผมว่า 'ให้เข้าไปพบพวกท่านที่บ้านหน่อย แม่กับพ่อจะรอ' ผมได้แต่มองสักครู่ก่อนจะกดโทรหาพ่อ ฮัลโหลครับพ่อ (ว่าไงไอ้ลูกชายถึงไหนแล้ว พ่อกลับแม่รอแกนานแล้วนะ) ผมพึ่งตื่นครับ พ่อมีธุระอะไรกับผมคุยมาได้เลยนะครับ (ไม่ได้ พ่อไม่คุย จนกว่าแกจะมาที่บ้าน ทำไมบ้านก็บ้านแกมาหาพ่อกับแม่ไม่ได้หรือไง?) พ่อครับ โอเคครับเดี๋ยวผมไปหา (รีบมาละกันมีเรื่องสำคัญจะคุย) ผมรีบตอบรับทันทีไม่งั้นพ่อได้ด่าผมจนหูชาเป็นแน่ ผมนั่งอยู่บนเตียงสักครู่กำลังก้าวเท้าลงจากเตียงจะไปอาบน้ำเตรียมจะไปหาพ่อกับแม่ที่บ้าน ทันใดนั้นเสียงข้อความผมก็ดังขึ้น นั้นก็คือแฟนผมเอง มิ้นท์ มิ้นท์: เจคคะ เมื่อวานไปไหนไม่เห็นตอบแชทมิ้นท์เลย โทรไปก็ไม่รับเลยนะ เจคอบ :เอ่อ เจคไม่ว่างครับมีประชุมเลยปิดเสียงไว้ พอตอนเย็นเจคเพลียเลยเผลอหลับครับผม มิ้นท์:โกหก ตอนนี้เจคโกหก เมื่อวานคงไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ละสิใช่ไหม เจคอบ: หว่า โดนจับได้อีกแล้ว แฟนใครเนี้ยเก่งจัง มิ้นท์ :ไม่ต้องมาพูดดีเลย เจคอบ :มิ้นท์โกธรเจคไหมที่เจคทำแบบนี้ มิ้นท์บอกเจคได้นะเจคทำให้ได้ทุกอย่าง มิ้นท์ :ไม่โกธรค่ะเจคเป็นแบบนี้อยู่แล้ว มิ้นท์ชินและรับได้อยู่แล้วมันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายนะ มิ้นท์สิต้องถามเจคว่าโกธรไหมที่มิ้นท์ไม่ยอมเจคง่ายๆ เจคอบ: ไม่โกธรครับมิ้นท์ทำแบบนี้มันยิ่งทำให้เจครักมิ้นท์มากๆ รักมิ้นท์นะ มิ้นท์ :รักเจคเหมือนกันค่ะ หลังจากที่ผมคุยกับมิ้นท์เสร็จผมก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปหาพ่อกับแม่ ผมใช้เวลาไม่นานผมก็มาถึงคฤหาสน์สุดหรูใหญ่อลังการผมจอดรถหรูแรมโบสีดำไว้หน้าประตูบ้านก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคยผมตรงไปที่ห้องรับแขกทันทีก่อนจะเห็นพ่อกับแม่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว "กว่าจะมาได้นะ" เสียงพ่อผมเอ่ยขึ้นในขณะที่ผมเดินไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ "สวัสดีครับคุณพ่อ สวัสดีครับคุณแม่" "จ้าไหว้พระเถอะลูก" "พอดีว่ารถติดนะครับก็เลยมาช้า" "ไอ้รถติดมันคงไม่ใช่ประเด็นหลักแกก็คงกกอยู่กับผู้หญิงคนไหนของแกอยู่ล่ะสิ" "พ่อ!!" "คุณพี่ก็อย่าไปแซวลูกสิคะ" "พ่อมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรือครับ" "ก็ไม่มีอะไรแค่อยากจะเห็นหน้าแกว่ายังจะสบายดีอยู่ไหมไม่ติดต่อมาหรือไม่มาหาพ่อกับแม่เลย แม่แกบ่นคิดถึงอยู่ทุกวัน"พ่อผมเอ่ยขึ้นผมเลยมองหน้าท่านทันทีที่ได้ยิน "โถ่! พ่อเรื่องแค่นี้นะหรอที่โทรหาผมไหนบอกมีเรื่องสำคัญไงครับ" "การที่จะมาหาพ่อแม่แกต้องรอเรื่องสำคัญอย่างเดียวหรือไง" "ไม่ใช่ครับ ผมคิดถึงพ่อกับแม่เสมอครับ ที่ทำงานเราก็เจอกันครับพ่อ" "พ่อเจอแก แต่แม่แกไง" "ลูกพ่อพูดถูกว่าเรื่องสำคัญคุณพี่ก็คุยธุระสำคัญได้แล้วค่ะ"แม่ผมทักท้วงคุณพ่อทันที "ภายในปีนี้แกจะได้แต่งงาน!" "ห่ะ! ว่าไงนะครับพ่อแต่งงาน พ่อคัดค้านเรื่องแต่งงานผมกับมิ้นท์มาตลอดทำไมถึงอนุญาตได้ล่ะครับ"ผมยิ้มหน้าบานออกมาทันทีที่ได้ยิน "ไม่ใช่หนูมิ้นท์หรอกจ้า"แม่ผมพูดขึ้นเสียงเบา "ไม่ใช่มิ้นท์ แล้วจะเป็นใครครับ?" "หนูแพรวพราวลูกสาวเพื่อนของ พ่อสัญญาไว้กับเพื่อนพ่อสมัยที่ลูกยังเด็กว่าพอโตขึ้นจนอายุของพวกเธอทั้งสองพร้อมที่จะแต่งงานพวกพ่อได้หมั้นหมายด้วยวาจาไว้แล้วมันถึงเวลาแล้วลูก" "พ่อผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ว่าผมมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ดีๆมาบอกผมว่าผมต้องแต่งงาน มันไม่ได้นะครับพ่อ" "มันได้ทำไมจะไม่ได้ถ้าแกอยากให้ได้มันก็ต้องได้อยู่แล้ว" "แต่ผมมีแฟนอยู่แล้วนะครับ และพ่อกับแม่ก็รู้อยู่แล้วว่าผมมีแฟนมีมิ้นท์" "มีก็เลิกได้" "พ่อไม่เข้าใจผม ผมไม่แต่งคนที่ผมจะแต่งงานด้วยก็คือมิ้นท์ รักมิ้นท์" "พ่อก็บอกแกล่วงหน้าแล้วตอนนี้ไง ที่เหลือคือแกต้องจัดการเองแต่สุดท้ายผลออกมาก็คือแกต้องแต่งงานกับหนูแพรวพราวเหมือนเดิม" "พ่อไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมให้แต่งงานกับคนที่ผมไม่เคยเจอ ไม่เคยรู้จักและผมก็ไม่ได้รักพ่อเป็นคนสัญญากันเองทำไมพวกพ่อไม่แต่งกันเองเลยล่ะ" "เจคอบลูกอย่าพูดกับพ่อแบบนั้น" เสียงแม่ผมห้ามปราม "จะมีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์พ่อก็จะให้แต่ง แกไปคิดดีๆแล้วพ่อจะรอคำตอบจากแก"หลังจากที่พ่อพูดเสร็จพ่อก็ลุกออกไปจากห้องรับแขกทันทีโดยไม่หันกลับมา "พ่อ พ่อครับ!" "เจคอบแม่ว่าลูกใจเย็นๆก่อนนะ" "แม่จะให้ผมใจเย็นได้ไงนี่มันบังคับแต่งงานนะครับนี่มันคลุมถุงชนกันชัดๆ" "แต่เจคอบหนูแพรวพราวน่ารักและสวยมากเลยนะลูกนิสัยก็ดีถ้าลูกเจอลูกจะชอ..." "ผมไม่แต่งยังไงผมก็ไม่แต่งจะสวยเหมือนนางฟ้าผมก็ไม่แต่งเพราะผมรักมิ้นท์แฟนผมคนเดียว" ไม่รอให้แม่พูดจบผมก็รีบตัดบทพูดก่อนก่อนที่ผมจะลุกออกไปจากบ้านแล้วตรงไปยังรถหรูแล้วขับออกไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดไม่เข้าใจและโกรธทุกๆอย่างพ่อจะมาให้ผมแต่งงานกับคนที่ผมแทบไม่รู้จักเลยได้ยังไง ไม่ใช่แทบแต่ไม่รู้จักด้วยซ้ำ ทั้งหน้าตา นิสัยใจคอ พูดคุยก็ยังไม่เคยแต่ว่า.. แพรวพราวงั้นหรอ?... "ฮัลโหล คุณณรงค์กร" "ครับคุณเจคอบ มีเรื่องอะไรหรอครับ?" "ผมอยากให้คุณช่วยตามสืบคนๆนึงให้ผมหน่อย" "ใครหรอครับ?" "แพรวพราวลูกสาวเพื่อนคนสนิทของพ่อขอแบบรายละเอียดและด่วนด้วยนะครับ" "ได้ครับคุณเจคอบผมจะรีบทำตามคำสั่งโดยด่วนครับ" "ฝากด้วยนะครับ" ผมโทรไปหาเลขาที่สนิทที่สุดของผมเพื่อให้ไปหาข้อมูลของแพรวพราวแต่ทว่า...ผมก็ยังเซ็งและเพื่อเป็นการแก้เบื่อที่ดีที่สุดผมจึงกดเบอร์โทรไปหาเพื่อนผม "มึงคืนนี้ว่างกันไหมวะ?"ผมเอ่ยขึ้นทันทีที่ไอ้ชนรับสาย (เฮ้ย! ว่างพวกกูจะโทรหาพวกมึงไปตี้กันพอดี ว่าแต่ทำไมคุณชายเจคอบถึงได้โทรมาชวนเองล่ะครับ)เสียงไอ้ธรเอ่ยผ่านโทรศัพท์ "กูเหงา เซ็งเ บื่อพวกมึงอยู่กันครบเลยหรอ?" (ใช่กูไอ้ธร ไอ้เจมส์และไอ้พจน์อยู่กันครบแก๊งเลยเหลือแต่มึงเนี่ย!) "เออๆดีๆคืนนี้ไปกันหมดนะ กูมีเรื่องจะปรึกษาแค่นี้ก่อนนะกูกำลังขับรถกลับคอนโดอยู่" (เฮ้ย!ไอ้เจคแกขับรถอยู่ยังจะโทรมาหาพวกกูอีก อันตรายนะมึงถึงคอนโดมึงค่อยโทรหาพวกกูก็ได้)เสียงไอ้เจมส์ลอดเข้ามาในสาย "เออๆ" หลังจากผมวางสายกับพวกเพื่อนผมผมก็จะถึงคอนโดพอดีผมทั้งหงุดหงิดและไม่เข้าใจพ่อ ในขณะผมกำลังกลุ้มใจอยู่นั้นสายตาของผมไปสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆห้องผมผมคลี่ยิ้มออกมาทันทีที่เห็นผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงคนที่สวยที่สุด...มิ้นท์ ยืนอยู่หน้าห้องของผมเธอใส่ชุดเดรสกระโปรงสีขาวรองเท้าส้นสูงสีดำผมยาวสลวยขับกับผิวขาวนวลของเธอมันช่างชวนมองเสียจริง.. "มิ้นท์ทำไมมายืนรออยู่ตรงนี้" "รอเจคไงคะ" "มีรู้รหัสนี่น่า..มายืนรอตรงนี้มันอันตรายนะ" 'มันไม่มีอะไรหรอกค่ะคอนโดนี้รักษาความปลอดภัยดีจะตาย"มิ้นท์พูดพร้อมกับยิ้มหวานใส่ผมผมเดินไปจุ๊บแก้มเธออย่างเอ็นดู "เจคทำอะไรเนี่ย! เดี๋ยวคนมาเห็นหรอก" มิ้นท์พูดพร้อมกับเอามือลูบแก้มตัวเองเบาๆ "ช่างเขาสิก็เจคคิดถึง"ผมพูดพร้อมกับใช้กุญแจไขเข้าห้องและเดินจูงมือมิ้นท์เข้าไปที่จริงห้องผมมีทั้งแบบกุญแจและรหัสหน้าประตูแต่ผมสะดวกแบบกุญแจซะมากกว่า "มิ้นท์หิ้วอะไรมาเยอะแยะครับ?" "ของกินไงคะ มิ้นท์จะทำให้เจคทาน" "โห้ แบบนี้รักตายเลยแฟนใครเนี่ย!" "ไม่รู้ "มิ้นท์ฉีกยิ้มหวานก่อนจะเดินเข้าไปในครัวมิ้นท์ลงมือทำอาหารทั้งหมดส่วนผมก็ไปเป็นลูกมือช่วยมิ้นท์อีกทีมิ้นท์ทำอาหาร 2-3 อย่างซึ่งแน่นอนว่าอร่อยอยู่แล้วถึงจะไม่อร่อยผมก็จะว่าอร่อย "แฟนใครหนอ ทำอาหารอร่อยที่สุดเลย" "ปากหวานจังเลยนะ" "รู้ได้ไงว่าหวานมิ้นยังไม่ได้ลองชิมเลย" "ฮ่าๆๆตลกแล้วไม่เอาหรอก วันนี้ตอนเย็นจะไปไหนต่อไหม?" "ไปครับวันนี้จะไปเที่ยว xxx กับไอ้สี่สหายมิ้นท์จะไปด้วยไหม" "ไม่ค่ะ วันนี้มิ้นท์มีธุระไว้วันหลังนะ" "ครับผม" "อย่ากลับดึกนะ" "ครับๆ" หลังจากนั้นพวกผมและมิ้นท์ก็ทานข้าวไปและพูดคุยกันไปเรื่อยๆจู่มิ้นท์เอ่ยถาม "เจค เรื่องแต่งงานเราจะมีหวังไหม พ่อเจคเขา..." ผมนิ่งไปทันทีที่ได้ยินก่อนจะวางช้อนแล้วตอบมิ้นท์ไป "แน่นอนครับยังไงมิ้นท์ก็ต้องชนะใจพ่อ เจคได้สักวันและคนที่เจคจะแต่งงานด้วยก็คือมิ้นท์นะ" "มิ้นท์จะรอนะรอวันนั้น" "รักมิ้นท์นะครับ" ผมไม่ได้บอกเรื่องการที่พ่อบอกผมให้แต่งงานกับแพรวพราวให้มิ้นท์ได้รับรู้ซึ่งแน่นอนมันไม่มีทางจะเกิดขึ้นเพราะผมไม่ยอมเด็ดขาด หลังจากนั้นผมมิ้นท์ก็นั่งดูหนังกันจนมันดึกมิ้นท์ก็เลยขอตัวกลับคอนโดเพื่อจะไปทำธุระกับเพื่อนๆของมิ้นท์ผมก็ก็ไปส่งมิ้นท์ที่หน้าคอนโดตอนนี้เป็นเวลาจะ 20:00 น แล้วจึงไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเที่ยวคลับกับไอ้พวกเพื่อนผม....