"กรี๊ดดด น้องแพรวเจ็บ เอาออกไปนะ เอาออกไป ฮือๆ"แพรวพราวกรี๊ดร้องออกมาสุดเสียงพร้อมกับร้องไห้ออกมา
ผมได้แต่นิ่งงันเมื่อได้รับรู้ว่าหญิงสาวที่แต่งตัวยั่วยวนตรงหน้า ซึ่งผมคิดมาตลอดว่าเธอคงจะผ่านผู้ชายมามากหน้าหลายตาพอๆกับผม แต่สิ่งที่ผมพึ่งจะได้รู้ตอนนี้มันทำให้ผมรู้สึกตัวว่าผมไม่ต่างอะไรจากอาชญากรเลยแม้แต่น้อย
"อย่าดิ้นสิเดี๋ยวก็เจ็บมากกว่าเดิมหรอก"ผมมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาอย่างสงสารผมอยากจะขอโทษเธอแต่ผมรู้ดีว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สะสมกับสิ่งที่ทำได้เลย ผมจึงได้แต่จูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตากลมโตอย่างอ่อนโยน
"สะใจพอหรือยัง"แพรวพราวถามเสียงสั่น
"พี่..พี่..ขอโทษ" คุณยอมลดศักดิ์ศรีที่มีอย่างง่ายดายเพื่อขอโทษในสิ่งที่ทำลงไป
"ไม่ต้อง ไม่ต้องการเก็บเอาคำขอโทษของนายไปโยนทิ้งให้ไกลๆ ฉันเลยแล้วก็เอาตัวของนายออกไปจากตัวของฉันซะ ฉันรังเกียจ "แพรวพราวลั่นเสียงกร้าว ทำให้ผมหัวใจเจ็บแปลบ
"แต่พี
