ข้าวปั้นปล่อยใจให้สองพ่อลูกใช้เวลาหมดไปกับเครื่องเล่นภายในสวนสนุกจนถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน โดยที่เธอฟังการรายงานขอบอดีการ์ดผ่านวิทยุสื่อสาร บางครั้งก็แอบได้ยินเสียงของลูกสาวและสามีเล็ดลอดผ่านวิทยุเข้ามาโดยที่ทั้งคู่เองก็ไม่รู้ตัว
‘จุนพ่อ ทำไมจุนแม่ไม่มาเล่นกับเรา’
'เอ่อ คืองี้ครับลูก เวลาเราอายุใกล้เลขสามจะเริ่มปวดหลัง ปวดตัว เวียนหัวง่าย แล้วก็ไม่ชอบอะไรสนุกๆ ที่เด็กๆ เล่นกัน’
‘จุนพ่อหมายถึงจุนแม่แก่แย้วเหรอ’
‘ก็ประมาณนั้น’
‘จุนแม่น่าสงสารจัง จุนพ่ออย่าทิ้งจุนแม่นะ แก่แล้วก็ห้ามหาแม่ใหม่ให้ไก่หวาน’
‘ครับ...’
ข้าวปั้นที่ได้ยินก็ได้แต่นั่งกำหมัดอยู่ที่สวนสาธารณะ พอเธอไม่อยู่สองพ่อลูกนั่นก็รวมหัวกันนินทาเธอซะอย่างนั้น แถมเวกัสยังสอนอะไรผิดๆ ให้ลูกอีก
สามสิบไม่เรียกว่าแก่ซะหน่อย! อีกอย่างเธอเองก็เพิ่งจะยี่สิบเจ็ด เขาต่างหากที่เท้าเหยียบเลขสามไปแล้วเรียบร้อย -^-
สองพ่อลูกตัวแสบกลับจากก
