เช้านี้ข้าวปั้นตื่นนอนขึ้นมาพร้อมกับความสดชื่นชุ่มฉ่ำหัวใจกว่าทุกๆ วัน เมื่อคืนหลังจากส่งลูกสาวเข้านอนเรียบร้อย สามีก็เข้ากล่อมเธอนอนในห้องพักญาติจนผล็อยหลับไป
บรรยากาศของครอบครัวแบบที่คุ้นเคยกลับมาแล้ว อาบน้ำเรียบร้อยก็หอบผ้าห่มออกมาหาสามีที่ยังคงหลับอยู่บนโซฟาใกล้เตียงลูกสาว แม้บนตัวของเวกัสจะมีผ้าห่มอยู่แล้วหนึ่งผืน แต่คนอยู่ด้วยกันมาหกปีย่อมรู้ดีว่าสามีเป็นคนขี้หนาว
“เบ้บ...”
ทันทีที่วางผ้าห่มคลุมตัวสามี สัญชาตญาณก็ทำให้มาเฟียหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมา กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยมาหลายปีทำให้รู้ว่าเป็นข้าวปั้นโดยไม่ต้องลืมตาตื่นด้วยซ้ำ
ยกมือขึ้นควานหาภรรยาทั้งที่ตายังหนักอึ้ง ท่าทางที่ดูตลกปนน่าเอ็นดูทำให้ข้าวปั้นเอื้อมมือไปจับมือของสามีเอาไว้
“ปั้นอยู่นี่ค่ะ นอนต่ออีกสักชั่วโมงก็ได้ เพิ่งจะเจ็ดโมง...ว้าย!!”
เสียงหวานขาดห้วงเมื่อถูกสามีหนุ่มกระตุกแขนจนล้มตัวลงจนเป็นฝ่ายคร่อมทับร่าง
