หกปีที่แล้ว
ถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์อัศวยุทธานนท์วันนี้ติดขัดกว่าทุกวัน ตอนนี้เวลาเกือบบ่ายสามโมงแล้ว แต่รถซีดานสีดำคันเดิมยังไม่ขับไปไหน
เวกัสยกข้อมือดูนาฬิกาเป็นรอบที่ห้า เขามองจอไอแพดเช็กหุ้นจนเบื่อ มองสองข้างทางที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงไป จนจำได้ยายขายลูกชิ้นริมทางตรงนั้นวางไม้ลูกชิ้นหมูลงบนเตาเป็นไม้ที่ห้า ตั้งแต่ไฟแดงครั้งแรกบนสี่แยกนี้
“ติดเหี้ยอะไรนักหนา...” คนทำงานเหนื่อยมาทั้งวันออกอาการหงุดหงิดอย่างไม่ปกปิด
ยกมือขึ้นปิดปากหาว เพราะเมื่อคืนเพิ่งจะลงเครื่องบินกลับมาจากฮ่องกง แล้วต้องมาคุยงานกับหุ้นส่วนในไทยต่อจนถึงตอนนี้
“วันนี้น่าจะรับปริญญากันครับ” ลูกน้องคนสนิทตอบออกมาในที่สุด “เราขับเข้าไปในมอดีไหมครับ หอประชุมที่จัดงานอยู่ถนนอีกฝั่ง ตอนนี้ข้างในมอน่าจะโล่ง เราไปออกทางด้านหลังมอ แล้วค่อยอ้อมเข้าทางด้านหลังคฤหาสน์อีกที”
เวกัสพยักหน้าอย่างขอไปที ตอนนี้เขาง่วงจนไม่อยากคิดอะ
