“ไหนพูดมาว่าเราต้องคุยอะไรกัน” พี่นาฟเดินเข้ามาในห้องห้องหนึ่งแล้วเขาก็เป็นคนเอ่ยขึ้นมา ภายในห้องมีเราแค่สองคน
“ใบหย่า” ฉันหน้าบึ้งตึงใส่เขาเมื่อรู้ตัวว่าที่ผ่านมาโดนหลอกมาโดยตลอด
“ก็เซ็นไปแล้วไง มาถามเอาอะไรอีก” เขาเดินไปเทเหล้าในขวดใส่แก้ว แล้วถือแก้วเหล้าเดินไปนั่งที่โซฟา นั่งไขว่ห้างแล้วหันมามองฉัน
“คุณอย่ามาเฉไฉ ฉันหมายความว่าใบหย่าวันนั้นที่คุณเซ็นมันเป็นของปลอม” น้ำเสียงของฉันฉุนเฉียว ยิ่งเห็นท่าทีที่เขากระดกแก้วเหล้าดื่มอย่างสบายใจเฉิบ ฉันยิ่งหงุดหงิด
“อ้าว ก็ใช่ไง วันนั้นเท่าที่ฉันพอจะจำได้ ฉันก็ไม่ได้บอกเธอสักหน่อยว่าฉันจะเซ็นแบบไหน หรือว่าฉันพูดเหรอ” ดูคำพูดแล้วก็ท่าทางของเขาสิ ไอ้ท่าทางเพิกเฉยแบบนั้นมันทำให้ฉันโมโหสุด ๆ
“คุณหลอกฉัน”
“ฉันไม่ได้หลอก ก็แค่ไม่ได้บอกความจริง เธอต่างหากที่ตั้งใจหลอกฉันทุกอย่าง หรือว่าไม่จริง?” พี่นาฟเขานั่งไขว่ห้าง เอียงคอเล็กน้อยแล้วมองมาที่ฉ
