แสงแดดอ่อนๆ ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ค่อยๆ สาดมากระทบกับใบหน้านวลที่นอนกอดก่ายซุกซบกับอกแกร่งของดาราหนุ่มตลอดทั้งคืน
ดวงตากลมโตกะพริบถี่เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่าง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอกแกร่งที่เธอใช้ต่างหมอน ก็พบว่าดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว จึงขยับกายออกจากการกอดกระชับของเขา แต่มีหรือที่คนที่เสียสละอกแกร่งให้เธอใช้ต่างหมอนมาทั้งคืนจะยอมปล่อยแม่สาวเนื้อนิ่มออกไปง่ายๆ
แขนแข็งแกร่งดั่งครีมเหล็ก ล็อกไหล่บอบบางของเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีเขาไปไหนได้ ก่อนเอ่ยให้สาวเจ้าได้อายอีกหน
“จะรีบลุกไปไหนครับ เมื่อคืนเรามีความสุขกันทั้งคืน คุณไม่เพลียหรอ นอนพักอีกหน่อยนะ ผมเพลียมาก”
ดาราหนุ่มที่โดนเมียรักบีบบังคับให้กลับมาเรียกแทนตัวเองเหมือนเดิม เอ่ยยั่วโมโหเธอแต่เช้า
“ใครมีความสุขกับคุณ เป็นคุณคนเดียวมากกว่ามั้ง คนบ้า ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน”
“อ้าว คุณไม่มีความสุขหรอกหรือ เห็
