เขาโอบประคองร่างบางที่หอบหายใจสะท้านลงมานอนกอดกันโดยที่เธอนอนหลังหลังให้และส่วนนั้นของเขายังคงจมดิ่งอยู่ในกายเธอ
“เก่งจัง ตัวเล็กของผม”
คนตัวโตจูบขมับชื้นเหงื่อของคนตัวเล็กอย่างรักใคร่สุดดวงใจ เขากอดเธอแน่นขึ้นอีกนิดทดแทนหลายคืนที่ผ่านมาที่ทำได้เพียงมองหน้าเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือเท่านั้น
“หนึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ ยาคุณยังออกไม่ฤทธิ์อีกเหรอ หรือว่าคุณไม่ได้กิน”
“กินสิครับ ก็ผมป่วยจริงๆ นี่นา”
เธอเบี่ยงตัวมองหน้าเพื่อจับผิดคนโกหก รู้สึกแปลกๆ มาตั้งนานแล้ว แต่ที่ยังปล่อยให้เลยตามเลยเพราะอารมณ์ดำฤษณามันกำลังครอบงำจนหาทางออกจากวังวนนี้ไม่เจอต่างหาก
“มองหน้าผมทำไมครับ”
“ก็มองคนโกหกสิคะ”
ผลจากการเมามันในอารมณ์จนทำอะไรรุนแรงกันไป ทำให้ยาที่เขาซ่อนเอาไว้ใต้หมอนมันขยับออกมาหลายเม็ด และการที่เธอเบี่ยงตัวหันหน้ามามองเขา ทำให้ไหล่ของเธอขยับไปทับอะไรบางอย่างแข็งๆ จึงสอดมือเข้าไปหยิบมันออกมาดู
ส
