ร่างบางนั่งเหม่อมองข้อความของพี่ชายอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันที เพราะขี้เกียจตอบคำถามของมอร์ฟีน ตั้งแต่วันที่สนามแข่งรถแล้วพี่ชายจอมจุ้นดูเกรี้ยวกราดผิดปกติ เธอเข้าใจนะเวลาคนเกลียดกัน แต่มันควรมีขอบเขตบ้างไหม หรือพวกเขามีอะไรมากกว่านั้น
มาเฟียเอนหลังหลับตาลงอย่างใช้ความคิด สามปีที่เรียนมหาวิทยาลัยความสัมพันธ์แบบพี่น้องก็จืดจางลง พอลองมองย้อนไปก่อนหน้าที่พี่ชายจะไปอเมริกา ตอนเรียนมัธยมศึกษากลับบ้านมาก็กินข้าวพร้อมเขา เพราะพ่อไปทำงานส่วนแม่ก็ออกงานสังคมตามประสาไฮโซ วันหยุดเราจะมีช่วงเวลาที่นอนดูหนังด้วยกัน พอโตขึ้นแต่ละคนก็มีภาระหน้าที่เพิ่มมากขึ้น ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนที่เธอไม่เห็นหน้าพี่ชายในวันหยุด ทุกอย่างก็แย่ลงเมื่อเกิดเรื่องของแม่ และเขาก็ตัดสินใจไปอเมริกาทั้งที่ไม่แคร์ว่าน้องสาวอย่างเธอจะอยู่อย่างไร
นั่นอาจเป็นก้าวแรกของความห่างเหิน
มอร์ฟีน : ถ้าไม่
