มาเฟียเลิกคิ้วเป็นเชิงไล่ ก่อนจะหันกลับไปล็อกประตูห้อง และไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่หน้าห้องอีก ในเมื่อเขาปากแข็งก็ปล่อยให้ยืนโดดเดี่ยวไปเถอะ
“วันนี้ต้องการพลขับไหม องค์หญิง ?”
ร่างบางเดินผ่านเขามาได้ไม่กี่ก้าวพลันหยุดชะงัก น้ำเสียงยียวนอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้เธอเผลอยกยิ้ม ยิ่งเห็นเธอเงียบนีลยิ่งร้อนรนเลยเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังมาเฟีย
“ถึงไม่ต้องการก็จะหน้าด้านไปด้วยอยู่ดี”
น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารินรดที่ซอกคอจนใจสั่นสะท้าน ชั่วขณะนั้นคนหน้ามึนก็ถือวิสาสะแย่งกุญแจรถของเธอไป
“ไปกันเถอะ อยากไปไหนบอกมาเลย”
“หึ ว่างนักเหรอ ?” มาเฟียเอียงคอถาม
“สำหรับองค์หญิงว่างตลอดอยู่แล้ว”
ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปาก ก่อนคว้าข้อมือของเธอให้เดินไปด้วยกัน ระหว่างทางตั้งแต่หน้าห้องจนถึงชั้นลานจอดรถมือหนาก็เลื่อนต่ำลงไปประสานเข้ากับมือเล็กของเธอ และกระชับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“แล้
